Fuat Kav

Gerginlik teorisi ve ‘cumhurun başı’ Erdoğan

Maden bakur, gundem, siyaset, turkiye, yazi Pazar, Mart 29, 2015

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBIFD5qNYaRWxX8pqmdiJE8Lgqd55Wi2t6i0Es3dD2AAhJsqRWbAlEBGHTy7GIv68PjzNuNJegNO5TYKWWWmoJLxuGPSCxW3k58RSZdi8ErTxDdEsWypwh90OzGvpJSz25gMm-88KaB2zg/s1600/nuce_28032015-202823-1427567303.79.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBIFD5qNYaRWxX8pqmdiJE8Lgqd55Wi2t6i0Es3dD2AAhJsqRWbAlEBGHTy7GIv68PjzNuNJegNO5TYKWWWmoJLxuGPSCxW3k58RSZdi8ErTxDdEsWypwh90OzGvpJSz25gMm-88KaB2zg/s1600/nuce_28032015-202823-1427567303.79.jpg" width="640" /></a></div>
 
FUAT KAV 
 
Recep Tayyip Erdoğan deli değildir. Belleğini yitirmiş, ne yapacağını bilmeyen, rastgele hareket eden, olay ve olguları önceden hesaplamadan ve düşünmeden konuşan bir kişilik de değildir. Durup duruken gerginlik politikasını yaratan ve koltuğu elinden gideceği için, oyuncağı elinden alınmış bir çocuğun verdiği ani bir refleksle çığlıklar yapan bir zat da değildir. Vladimir Putin veya Neron’a benzer bir düşünce ve ruh dünyasına sahip olabilir, diktatörlük hevesleri olan ve kan emici bir dünyaya sahip de olabilir. Ama sadece bunlardan dolayı gerginlik, kriz ve bunalım siyasetini yürütmüyor. 
Tayyip Erdoğan için gerginlik siyaseti bir ilke, bir yöntem, bir tarzdır. Daha doğrusu bunalım, kriz ve gerginlik siyasetinin teorisine uygun bir biçimde hareket ederek politika yapıyor. Biliyoruz ki gerginlik siyaseti iktidar süreçlerinde başvurulan bir tarzdır. Sürekli iç ve dış düşman yaratma, suni sorunlar oluşturma, toplumu gerdirerek onu esas gündemden uzaklaştırma, insanları ilgilenmesi gereken sorunlar yerine, daha çok yaratılan sunni sorunlarla meşgul etme politikası çoğu zaman başvurulan bir yöntem olmuştur. Bu yöntemle iktidarda olan kişi ve güç için kısa sürede belli bir sonuç elde edilmiştir ancak toplumlar için büyük bir felaket olmuştur. 
Recep Tayyip Erdoğan’ın uyguladığı yöntem de budur. Bunalım teorisini işleterek sonuç almak isteyen bir politikanın sahibi olan Erdoğan, gerçekten de uzlaşı ve barış içinde bir arada yaşama politikasının kendisi açısından sonuç vermeyeceğini düşündüğünden, daha çok kriz ve bunalım siyasetini uyguluyor. Hatta çatışmalı, düşük yoğunluklu bir savaşın işine daha çok yarayacağını düşündüğünden, eskiden beri gerginlik politikasını esas alan bir strateji izemeyi tercih etmiştir. 
 
Gerginlik siyaseti bilinçli uygulanıyor 
Erdoğan, “savaş kimi koşullarda barıştan daha çok karlıdır” sözüne inananlardandır. Bu nedenle kavga etmeyi, gerginlik yaratmayı, kriz çıkartmayı bir taktik olarak sürekli geliştirmektedir. Sık sık “Erdoğan yine konuştu ve yine bir gündem yarattı” deyişimizin altında yatan da budur. Ülkeyi kriz ve gerginlik siyaseti ile yürütmesi çıldırmış olmasından değil, tamamen taktiktir ve tamamen bilinçli, önceden tasarlanmış bir programın sonucudur. İkide bir gündem değiştirmesi, rest çekmesi, kızgın ve öfkeli bir biçimde fırça atması da bundan ileri gelmektedir. Erdoğan, “Bazen barışla değil, kriz ve savaşla iktidarı yürütmek en doğrusudur” belirlemesini kulağına küpe yapmışçasına uygulamakta ve yönetime geldiğinden beri sürekli bu taktiğe başvurmaktadır. 
R. Tayyip Erdoğan’ın bir gün olsun tebessüm ettiğini, şaka yaptığını, normal insani davranışlarda bulunduğunu, bir yerlerde oturup sohbet ettiğini gördünüz mü? Hep kırgın ve alıngan, öfkeli ve kızgın, yüzü buruşuk değil mi? Yüzü mahkeme duvarlarına benzemiyor mu? Hep insana küfür edercesine ters ters ve çoğu zaman vahşice bakmıyor mu? Kısacası sokakta, ekranda, kürsüde, parlamentoda, seminer ve panellerde, konferans ve normal sohbetlerde sözcüğün gerçek anlamıyla gergin bir yay gibi durmuyor mu? 
Eger tüm bunlara “evet” diyorsak o zaman R. Tayyip Erdoğan bir deli, bir manyak, şuurunu kaybetmiş biri değil, siyaseti gerginlik ekseninde yürüten bir teorisyendir. Erdoğan bu gerginlik teorisiyle, sürekli geçmişin siyah tarafını göstermekle, teklerle başlayıp teklerle bitiren milliyetçi söylemiyle kitlelerin ezici çoğunluğunu fanatikleştiren siyaseti ile Hitler ve Mussolini’nin izleyicisi olarak değerlendirmek yanlış olmayacaktır. Çünkü tüm diktatörler gibi onlar da aynı taktiği izleyerek dünyayı felakete süreklemişlerdir. 
 
Amaç barış değil, PKK’nin tasfiyesi 
Müzakere sürecine ilişkin yaklaşımı da aynı teori üzerinden sürdüren Erdoğan, son açıklama ve tutumuyla da bunu çok daha somut bir biçimde ortaya koymuştur. Bunalım yaratarak, gerginlik oluşturarak, ortamı muğlaklaştırarak, fanatiklerini harekete geçirerek karşı tarafı, yani Kürt Hareketi’ni baskı altında tutmaya çalışıyor. Kürt Hareketi’ni kendi koşullarına çekip isteklerini kabul ettirmek için ne kadar yalan varsa hepsini peşpeşe diziyor ve öfkeli bir üslupla ortamı adeta bunaltarak, süreci boşa çıkartmaya çalışıyor. 
Erdoğan’ın amacı süreci kendi lehinde sonuçlandırmaktır. Daha açık bir ifadeyle; PKK’yi muhtap haline getirmeden, Kürt halkının savunma gücü olan askeri kuvvetleri dağıtmaktır. Erdoğan bunu gizli de söylemiyor. Şunu söylüyor Cumhurbaşkanı: “Koşulsuz bir biçimde silahları bırakın, ondan sonra gerekirse konuşuruz.” 
Kendisinin deyimiyle; “Var mı üç kuruşa beş köfte?” Dünyada böyle bir barışa rastlamak mümkün mü? Hangi kuvvet muhtaplarıyla konuşup tartışmadan, belli bir program ve yol haritası izlemeden elindeki, bir anlamda can simidi olan araçları bırakmıştır? Savaş ve barışın olduğu ülkelere bakın, Erdoğan’ın dikte ettirmeye çalıştığı bir barış sürecine raslamak mümkün mü? Bir de utanmadan IRA ile İngiltere arasındaki barış sürecini örnek vererek, Kürt Hareketi’ni etkilemeye, kamuoyunu da kandırmaya çalışıyor. Erdoğan bir zamanlar durmadan,”Kızımız Sibel’i cayır cayır yaktılar” diyordu. Oysa Sibel’i yakan devletti. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan bu konuda da yalan söyleyerek, kamuoyunun kafasını muğlaklaştırmaya devam ediyor. 
Biliyoruz ki her şey insanın istediği aynı rotada ilerlemiyor. Bu kez de öyle oldu. Erdoğan’ın gerginlik, kriz ve bunalım yaratma teorisi bu sefer işe yaramadı ve adeta bir bumerang gibi kendisini vurdu. Bu kez gerginlik dozunu fazla kaçırdığından hükmetle karşı karşıya geldi ve daha önce var olan ama fazla dışa yansıtılmayan kendi iç çelişkilerini çok daha belirgin bir biçimde açığa çıkarttı. Arınç-Gökçek çatışmasının bir görüntü, danışıklı bir dövüş olmadığı, daha sonraki gelişmelerle açığa çıktı. Başkan Abdullah Öcalan’ın Newroz açıklaması bu süreci hızlandırdığı gibi, çözümden yana olmayan zihniyeti de bu şekilde daha açık bir biçimde gün yüzüne çıkarttı. 
Bir kez daha anlaşıldı ki Kürt sorunu çözülmeden Türkiye’de ısrar da olmaz, gelişme de sağlanmaz. En “kararlı“, “istikrarlı” gibi görünen hükümetler de çatlar, cumhurbaşkanları da patlar, başbakanlar da kırılıp dökülür. Şimdi olan budur. Demek ki gerçek çözüm ve müzakere süreci ne Erdoğan’ın kurnazlıklarıyla, ne Davutoğlu’nun sürdürdüğü sinsi politikayla, ne Arınç-Gökçek’in horozvari dövüş tarzıyla olur. Gerçek çözüm Başkan Abdullah Öcalan’ın gösterdiği yol haritasıyla ancak mümkün olabilir.

Gerginlik teorisi ve ‘cumhurun başı’ Erdoğan

FUAT KAV Recep Tayyip Erdoğan deli değildir. Belleğini yitirmiş, ne yapacağını bilmeyen, rastgele hareket eden, olay ve olguları öncede...

Devamı »

Mazlumlaşan Newroz

Maden bakur, fuatkav, gundem, Newroz, turkiye, yazi Cuma, Mart 27, 2015

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmbt0jD1uUtzc2UyCUIhQcFq_t4O-X5LjbRcw3Uh0F598VzY7fBs6IvUU_23KWFM4KYdt-WIS-HcqC0QQv06kdWHvd1mavV3I-1HqCsr2PQzin3OHwQwuplNmAHrnJOfUTnq5LSYKN9fsJ/s1600/DSC1855.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmbt0jD1uUtzc2UyCUIhQcFq_t4O-X5LjbRcw3Uh0F598VzY7fBs6IvUU_23KWFM4KYdt-WIS-HcqC0QQv06kdWHvd1mavV3I-1HqCsr2PQzin3OHwQwuplNmAHrnJOfUTnq5LSYKN9fsJ/s1600/DSC1855.jpg" width="640" /></a></div>
 
21 Mart 1982 yılından birkaç ay önceydi. 1981’in sonlarına denk gelen bir zamandı. Diyarbakır 5 No’lu zindanında bulunan tutsaklar için son derece zor bir süreçti. Teslimiyet ve ihanetin tüm çıplaklığıyla dayatıldığı bu zor zamanda, Kürdistan’a sahip çıkmak ateşten gömlek kadar yakıcıydı. Her türlü işkencenin  uygulandığı bu zor koşullarda siyasi savunma yapmak, Kürdistan değerlerine sahip çıkıp, siyasi tutum belirlemek gerçekten de zordu. İmkansız değildi, ama kolay da değildi. Deyim yerindeyse “mangal” gibi bir yüreğe sahip olunması, “agitlerin agiti”, “cesurların cesuru” olunması gerekiyordu. 
 
Uygulamalara karşı çıkmak, Esat Oktay Yıldıran’ın emirlerini yerine getirmemek, asker karşısında dik durmak, dayatılan teslimiyet ve ihaneti kabul etmemek “deyim yerindeyse her babayiğidin karı değildi. 24 saat değil, ama 24 gün içerisinde neredeyse tüm siyasi hareketleri temsil eden tutsaklar kurallara uymuşlardı. Kuralları kabul etmeyen sadece PKK’li tutsaklarının, TİKKO’dan birkaç devrimcinin, KAWA ve diğer bazı Türkiye sol hareketinden bir-iki tutsağın dışında herkes cezaevi  kurallarına, Esas Oktay Yıldıran’ın bazı uygulamalarına “evet” demişlerdi. Bir yıl sonra diğer tutsaklar da koşullu olarak “kurallara” uymak zorunda kalmışlardı... 
 
Tutsakların “vahşet” dedikleri bu süreç diğer tüm süreçlerden çok daha zordu. Neredeyse her gün birkaç tutsağın öldürüldüğü-sakat kaldığı bir zaman. Teslimiyet ve ihanetin çok daha somut ve çok daha kaba bir biçimde tutsaklara dayatıldığı bu süreçte Mazlum Doğan yeniden direnmenin arayışına girmişti. “Koşullu da olsa kurallara uymamalıydık. Bu süreç bizi iyi olmayan bir yere götüreceği kesindir” demiş ve yeni bir direnişin örgütleme çalışmasına başlamıştı. 
 
Mazlum artık nettti ve yeni bir eylemle eski direnme sürecindeki gibi insiyatifi almak istiyordu. Kenan Evren’in, “tek bir kişi sağ kalmasın ve her gün parça parça ölsünler” dediği tablo yaşanmış olacaktı. Ölümü kaldırmak mümkündü, ama teslimiyet ve ihaneti kaldırmak asla mümkün değildi. Bazıları bunu kabul edebilirlerdi, fakat PKK’li tutsaklar, Mazlum Doğan, Hayri Durmuş, Kemal Pir ve diğer önder kadrolar  bunu asla kabul edemezlerdi. Çünkü Mazlum “Direniş Zafere Teslimiyet İhanete Götürür” demişti. Gerçekten de süreç Mazlum’un dediği gibi yürüyordu. Yani direniş zayıflanırken, teslimiyet hergün biraz daha güçleniyordu. 
 
Mazlum’un toplu direniş arayışı sonuç vermemişti. Herkes bir gerekçe ileri sürerek Mazlum’un direnişi yeniden örgütleme sürecine dahil olmamıştı. Elbette ki yeni direnişe katılanlar, sürece dahil olmak isteyenler, Mazlum’a “seninleyiz” diyenler vardı, ancak sayı nicelik olarak yetersizdi. Mazlum, 1981’in son baharında örgütlemeye çalıştığı yeniden direniş konusunda yeterince ‘umutlu’ olmadığını anlayınca, yeni bir arayışa girmeye başlamıştı.. 
 
Bu yeni arayış herkesin adına, toplum adına, ulus adına ve 5 No’luda bulunan tutsaklar adına bireysel bir eylem planlaması olacaktı. Evet, Mazlum Mazlumca yola çıkmış ve hakikat için ne gerekiyorsa onu yapacaktı. O koşullarda da olsa kendi ulus ve halkına yakışır bir duruş sergileyecekti. Diz çökmeyecek, boyun eğmeyecek, Esat Oktay Yıldıran’ın karşısında titremeyecek, boğazı tıkanmayacak, ruhu kendisinin sesinin dışında başka seslere kulak asmayacaktı. 
 
Ve Mazlum Mazlumca düşündüğü eylemine karar vermişti. Kendini feda edecekti. 5 No’lunun vahşetinde bir lotus çiçeği gibi açılmaya, o karanlğın ortasında ışık olmaya, umutsuzluğun boy verdiği o cehennem deryasında umut olmaya karar kılmıştı. Demirci Kawa gibi dağlarda ateş yakmayacaktı, gençleri etrafında toplayıp balyozunu düşmanın kafasında patlatamayacaktı, ancak üç kibrit çöpü yakıp kendini mazlum halkına adayacaktı. Gençler, arkadaşları, halkı ve adına politika yaptığı ulusu ondan sonra onun yolu olan hakikat yoluna girecek ve düşmanına karşı Mazlumlaşan büyük bir kütle ile dağların doruklarında ateşler yakacaktı. 
 
Ve Mazlum 1982’nin 21 Mart’ında mazlum olan halkının adına Mazlumca yürüyerek kendini NEWROZ’a adamıştı. Ondan sonra Newroz mazlum’un Newroz’u olarak anılacak ve ondan sonra Zekiye Alkan, Rahşan Demirel, Ronahi ve Berivan kutsal bedenlerini mazlumlaşan Newroz’un ateşi ile yıkarak, Mazlum’un fedai arkadaşları olmuşlardı... 
 
2015 Newrozu Başkan Abdullah Öcalan’ın özgürlük Newroz’u olması umuduyla, Newroz Pîroz be!

Mazlumlaşan Newroz

21 Mart 1982 yılından birkaç ay önceydi. 1981’in sonlarına denk gelen bir zamandı. Diyarbakır 5 No’lu zindanında bulunan tutsaklar için s...

Devamı »

Kadınlar soykırıma karşı kendi zorunu oluşturmalıdırlar

Fuat Kav kadın Pazar, Şubat 22, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
 
 
 
 
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkGUPxF7RSRessBFhDN9_ChLVFS5gZ7z1uqcydVABJxtixCPmqEnF9-fjle-QRpzSiP07TGWlzT5XN_Y_912oPUtxEne6ZJRp65nSVZqBqClOnHPq2o-MMKvuUjgjuWARC_5QcIseDwTY/s1600/ypj.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="163" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkGUPxF7RSRessBFhDN9_ChLVFS5gZ7z1uqcydVABJxtixCPmqEnF9-fjle-QRpzSiP07TGWlzT5XN_Y_912oPUtxEne6ZJRp65nSVZqBqClOnHPq2o-MMKvuUjgjuWARC_5QcIseDwTY/s1600/ypj.jpg" width="320" /></a>Türkiye’de neden kadınların öldürüldüğünü sorusuna verilecek en doğru yanıt; AKP’nin kadını “karı”, Türkiye kapitalist modernitenin de onu para doğuran cinsel bir meta olarak görmesidir. Başka türlü izah etmek mümkün değildir. 
 
 Karılaştırılmış kadın, erkeğin her türlü hallerine yanıt vermeyi, yaşamın her alanında kadının erkeğe hizmet etmeyi ifade ederken, aynı zamanda kadının erkeğin malı-mülkü ve dolayısıyla ona hizmet etmek için varolduğunu ifade ediyor. Mesela erkek, kadının ‘helali’ değil, kadın erkeğin ‘helali’dir. Bu erkeğin, kadını her türlü amaçla kullanma hakkına sahip olduğu anlamına geliyor. Erkek kadının değil, kadın erkeğindir. 
 
İkincisi, karılaştırılmış kadın erkeğe hizmet etmek için vardır. Erkeğin evini düzenleyen, soyunu-sopunu, zürriyetinin sürdürmesini sağlayan, ama daha çok da cinselliğinden, yani ‘namusum’ dediği bedeninden birinci derecede sorumlu olan karılaştırılmış kadın, aynı zamanda onun “iffet’idir”. 
 
Bu zihniyete göre erkek, kadın üzerinde her türlü tasarrufa sahiptir. İster “sever ister döver”, “ister koklar ister b..lar”, ister melek der ister şeytan” gibi deyimler de bu nedenle ifade edilmiştir. “Ya benimsin ya kara toprağın” belirlemesi de bu anlayışla söylenmiştir. Erkek, kadının bedenine de ruhuna da yüzüne de kalbine de bakar ve onlara sahip olabilir, ama kadın ‘helali’, yani malı olmadığı erkeğin, değil bir yerlerine bakması, yanından bile geçemez. Çünkü birçok kadın bir erkeğin malı olabilir, ama bir kadın sadece bir erkeğin ‘helali’ olabilir, bunun ötesi, “eşek sudan gelene kadar dövme” eyleminin en kaba halidir. 
 
 Kapitalist modernitenin kadına yaklaşımı, AKP’nin bu zihniyetinden pek farklı değildir. Aslında kapitalizm çok daha vahşi ve cinsiyetçidir. Çok daha zalim ve kadını acımasızca pençesinin altında alıp ezdikçe ezen bir sistemdir. Daha ince ve biraz daha “kibardır” ama çok daha vahşidir. 
 
 Kapitalist modernitede kadın ne anadır, ne bacı, ne yar, ne de sevgilidir. Sadece ama sadece paradır. Onun karşılığı kârdır. Bu nedenle kapitalist sistemde kadın bir bütün olarak cinsel bir objedir. Her reklamda tahrik ve tevşik edici rolde olan ve erkeği reklamını yaptığı mala doğru çeken satıcı bir ‘avcı’dır. Menüde ‘dilber dudağı’, ‘hanım göbeği’, ‘genç kız rüyası’, ‘kadın budu köfte’sidir. 
 
 Öyle ya, pastahaneye giden bir Türk veya Ortadoğu erkeği hiç kuşkusuz ki beğendiği herhangi bir tatlı türünü değil hiç düşünmeden, en ufak bir tereddüte girmeden ‘dilber dudağı’nı tercih edecektir. Bununla kadın her zaman cinsel bir obje olarak erkeğin önüne servis edimiş olunur. Kapitalizm aynı zamanda kadını yaşamın her alanında cinsel bir meta olarak erkeğe servis eden bir sistemdir. Evde, çarşıda, sokakta, yemekhanede, karada, denizde, havada, kısacası her yerde kadını erkek için cinsel bir mal, bir meta ve zevk aracı olarak kullanır. 
 
 Peki tüm bunlar, erkeklerin kadınları öldürmek için bir vesile değil mi? Elbette ki vesiledir. Bir sistem sorunudur, bir zihniyet ve erkeğin kadına bakış meselesidir. Çünkü sistem diyor ki, “ey erkek, kadını istediğin kadar kullan, nasıl kullanıyorsan kullan. Kadın senindir, senin için cinsel bir metadır. İster sev ister öldür, ister barındır, ister kov, ister vur, ister koru.” 
 
Mesela kadınların en çok tecavüze uğramasını tevşik eden, en çok “erkeler, kadınlara tecevüz edebilirsiniz” diyen Türk hukuk sistemidir. Hafifiletici denilen taktiri indirim cezası tecevüzcüler için “bir daha yapın, bir daha” demenin en açık hali olduğu artık bilinen bir gerçektir. Mesela “mağdur direndiği için tecavüz gerçekleşmediğinden”, “mağdur çırpındığı ve zanlıyı itip direndiği için tecavüz yapılmadığından”, “mağdur tecavüz sırasında sessiz kaldığı için kendi isteğiyle tecevüzü kabul ettiği anlamına geldiğinden”, “mağdur, taciz edilirken bağırarak etraftan yardım istemediğinden hafifletici ceza indirimine gidilmiştir” diye biten onlarca dava vardır. Vücut hatlarının çok belirgin olarak görüp ve bunu tecevüz gerekçesi olarak sunan sayısızca Türk savcı ve hakimleri hala görev başında. 
 
 Bu sistem varoldukça Özgecan ne ilk ve de ne son olacak. Ve esas sorunu çözecek olan kadınlardır. Kadınlar aktif savunma mekanizmasını oluşturmalıdırlar. Erkeklerin saldırgan ve vahşi kırımına karşı kendi zorunu oluşturmalıdırlar. Bunun dışında egemen erkek ruhunu öldürmek, erkek saldırganlığını engellemk mümkün değildir. Soykırıma karşı zor kutsaldır. Nasıl ki bir halk ve ulus saldırgan bir ulusa ve devlete karşı kendisini savunması kutsal ve mutlak zorunluysa kadınların da erkek zulmüne karşı kendilerini zorla ve mutlak olarak savunmaları bir o kadar kutsaldır. 
<div>
 </div>
</div>

Kadınlar soykırıma karşı kendi zorunu oluşturmalıdırlar

Türkiye’de neden kadınların öldürüldüğünü sorusuna verilecek en doğru yanıt; AKP’nin kadını “karı”, Türkiye kapitalist modernitenin de ...

Devamı »

Sehir savası ve Kobanê direnisi

Maden kobani, rojava, yazi Cuma, Şubat 20, 2015

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQ2Gdj4xqebIcgqZ4ldnd_RBWA9SGsTjUW76MYFcOORWfnGbsZdSYZtbKRzrbyhz7cgRI-Y-3_4Bmhow0gFl4WhMIy4_7ZjLB9r55sb7ERK7qw1TE4JerlLm7hbLK9yUOEjS59k7tQ2pIq/s1600/nuce_05102014-113740-1412498260.82.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQ2Gdj4xqebIcgqZ4ldnd_RBWA9SGsTjUW76MYFcOORWfnGbsZdSYZtbKRzrbyhz7cgRI-Y-3_4Bmhow0gFl4WhMIy4_7ZjLB9r55sb7ERK7qw1TE4JerlLm7hbLK9yUOEjS59k7tQ2pIq/s1600/nuce_05102014-113740-1412498260.82.jpg" width="640" /></a></div>
 
FUAT KAV - Güncellenme : 05.10.2014 02:14 
Savaş bir hamle, bir darbe veya bir muharebe ile kazanılmayacağı gibi, bir-iki ileri atılımla da kayıp edilmez. Bazı muharebeleri kaybetmek de, kazanmak da; zaman zaman geri çekilmeler de, ileri hamleleri yapmak da mümkündür. Savaşın felsefesinde tek rota, düz mantıkla hep ileri ve hep vurma, hep sonuç alma yoktur. Bu anlamda savaşların genel gidişatını belirleyen bir-iki geri veya ileri hamlenin sonuçları değildir. Esas olarak savaşın kaderini belirleyen son ana muharebedir. Bu son muharebede kaybetmek yoktur. Kaybetmek savaşı bir bütün olarak kaybetmek demektir. 
 
Rojava Devrimi, ama daha çok da Kobanê savunması için yapılan savaşı da bu çerçevede ele alıp değerlendirmek en doğrusudur. Henüz son muharebenin yapılmadığı Kobanê savunması için daha yapılacak çok şey vardır. Henüz uygulanmayan, başvurulmayan onlarca askeri taktik vardır. İşte bu taktiklerden birisi şehir savaşıdır. 
 
Şehir savaşı, tekniki ve silah donanımı bakımından zayıf olan bir gücün, kendisinden lojistik olarak çok daha üstün olan düşmanını şehir labirentlerinde boğma savaşıdır. Düşmanın bilmediği, tanımadığı ve yabancı olduğu şehirde onunla çok daha zengin askeri taktiklerle savaşmayı ifade eden şehir savaşı, karşı taraf için tam bir bataklıktır. Tuzaklarla dolu olan şehir savaşı, sözcüğün gerçek anlamında bir kurt kapanıdır da. Kurtun kuzuyla oynamayı da ifade eden şehir savaşı, eğer büyük bir hata yapılmazsa şehir savaşını tercih eden güç asla yenilmez. Stalingrad savunması bu savaş tarzının en somut ifadesi olarak tarihe geçmiştir. 
 
Kobanê savunması, şimdi tam da bu taktiği, yani şehir savaşını uygulama aşamasına girmiştir. Çok üstün silah gücüyle kırda ve ovada düşmana karşı savaşmak yerine, onu şehre çekme, şehrin labirentlerinde onunla ‘oynama’, onun tanımadığı, bilmediği sokaklarda, ev ve dar labirentlerde savaşmak çok daha avantaj sağlayacaktır. Yılanı kuyruğunda tutup savaşmak çok daha kolaydır. 
 
Rojava Devrimi’nin askeri stratejisini belirleyenler daha baştan beri “Kobanê düşmeyecek, ne pahasına olursa olursa korunacak” demiş ve şunu eklemişlerdi: “Askeri stratejimiz zengindir. Kır, dağ, ova ve şehir gerillacılığı konusunda oldukça tercübeliyiz ve şartlara göre bir taktiğimiz öne çıkarken diğer taktiğimiz tali plana düşebilir. Örneğin; bazen kır, bazen ova, bazen de şehirde savaşma taktiğimiz yer değiştirebilir...” 
 
İşte şimdi kırda ve ovada savaşma taktiği yerine, şehirde savaşma taktiği öne çıkmıştır ve günlerdir yapılan hazırlıklar esas olarak bu savaş, yani şehir savaşı genel savaşın kaderini belirleyecektir. Şimdiye kadar yapılan büyük savunma savaşı kırda ve ovada sürdürülmüştür. Düşmanın üstün silah ve teknik gücüne rağmen büyük bir direnme gösterilmiş, düşmana ikinci bir Şengal’in yaşanmasına izin verilmemiş, yapılan büyük direnme savaşı ile Kobanê halkı diz çökmemenin, dik durmanın destanını yaratmıştır. 
 
Sehir savaşı; Kobanê için son muharebe savaşı olacaktır. Bu muharebe aynı zamanda büyük bir irade ve taktik muharebesi de olacaktır. Ev ev, sokak sokak, mahalle mahalle, göğüs göğüse, süngü ile, taş ile, beden ve irade ile savaşılacak. Kürt kadınları, Kürt erkekleri, Kürt bilginleri ve Kürt çocukları bu kutsal şehrin labirentlerinde zalimlere karşı büyük direnecekleri kesindir. Bu konuda en ufak bir tereddüt yoktur. Nasıl ki son bir yıldır nefes nefese büyük direndilerse, Kobanê şehrinin sokaklarında da büyük direnerek IŞİD denilen vahşi düşmanı bu kutsal direniş diyarında onları döktüğü kanda boğacaktır... 
 
Askeri taktikte geri çekilmek, tarz değiştirmek, güç biriktirme sürecinde nefes almak, düşmana ölümcül darbeyi vurmak için savaş mekanını  değiştirmek son derece doğal iken, şehir savaşı için yapılan hazırlıkları farklı temelde değerlendirmek hem askeri taktikten anlamamaktır, hem de yapılan görkemli direnişten fazla bir şey anlamamaktır... 
 
YPG Askeri Konseyi’nin şu açıklaması her şeyi izah etmektedir: “Halkımız ve dostlarımız bize güvensin ve hiçbir zaman umutlarını kaybetmesinler ki, kazanan biz olacağız. Kobanê düşmanlarımıza mezar olacak, IŞİD’i bir daha asla dirilmemek üzere Kobanê’de mezara gömeceğiz. Bu temelde Kürt gençleri ve eli silah tutan herkesi Kobanê’de bizimle birlikte onur, şeref, vatan ve namus savaşına katılmaya çağırıyoruz...

Sehir savası ve Kobanê direnisi

FUAT KAV - Güncellenme : 05.10.2014 02:14 Savaş bir hamle, bir darbe veya bir muharebe ile kazanılmayacağı gibi, bir-iki ileri atılımla ...

Devamı »

PKK'nin tarihi misyonu

Maden bakur, pkk Cuma, Şubat 20, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
</div>
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwQbWwysI3lNe2OMoRqk0UwPkiS57O1ORlBrNky8XqZ_O-WNIAKYZTj4xZLR89VDSFkotgnj-PB3vmzksqBAcwvsYlhOrbFIENPFrTQPwHSxVqGRqiDz44MPrf3OKC5U8jpN8Bqm4zWXUn/s1600/ts-par-turquie-pkk-kurdes-konane-2866665-jpg_2503076_652x284.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="278" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwQbWwysI3lNe2OMoRqk0UwPkiS57O1ORlBrNky8XqZ_O-WNIAKYZTj4xZLR89VDSFkotgnj-PB3vmzksqBAcwvsYlhOrbFIENPFrTQPwHSxVqGRqiDz44MPrf3OKC5U8jpN8Bqm4zWXUn/s1600/ts-par-turquie-pkk-kurdes-konane-2866665-jpg_2503076_652x284.JPG" width="640" /></a> 
 
Hiç kuşkusuz ki tarihsel misyon, toplumların gelişim sürecinde yaşanan düşünsel-fikirsel-ekonomik ve özgürlüksel gerçeklikten anlam bulan çelişkilerin çözümü bir iradede somutluk kazanmasıdır. Ne kendiliğinden, ne istenildiğinden, ne reddedildiğinden ne de kabul ettirildiğinden oluşan bir durum değildir. Toplumsal ve tarihsel koşulların özel bir hali olarak bir odakta vücut bulma gerçekliğidir. 
 
 Gökten zembille de inmeyen, önceden belirlenmeyen ve sonradan da alınıp verilmeyen misyon üstlenme durumu, tamamen tarihsel ve toplumsal bir sürecin ürünü olarak bir yerlerde irade keskinliğinde yaşam bulma halidir. 
 
 Misyon üstlenen, büyük görev ve sorumlukları başaran hareket veya şahsiyetler tarihin hiçbir döneminde önceden tespit edilmiş hareket ve şahsiyetler değillerdir. Hepsi de ortaya çıkan tarihsel ve toplumsal koşullarının özel konumu olarak şekillenmişlerdir. 
 
 Napolyon da, Lenin de, Fransız devrimi de, 17 Ekim Reel sosoyalist devrim de bu özel koşulların bir sonucu olarak ortaya çıkmış ve tarihsel misyonlarının gereklerini yerine getirmişlerdir. Felsefeciler, bilim insanları ve 'tarihin önünü açan, zamanın ruhunu okuyan' politikacılar da böyle ortaya çıkmış ve misyon sahibi olmuşlardır. 
 
 Her misyon sahibi hareket ve şahsiyet aynı zamanda ortaya çıktığı çağa da damgasını vurduklarını iyi biliyoruz. "Çığır açma", "açtırma", "çağa damgasını vurma" denilen durum da yine bu özel sürecin bir sonucu olarak ortaya çıkar. 
 
 Birkaç yüz yılda bir nasip olan bu misyon ve sorumluluk, şimdi PKK hareketi ve Başkan Apo'nun ideolojik ekseninde bulunan PYD hareketindedir. Allah'ın, "yürü ya kulum, önün açık, gidebildiğin kadar git" denilen bir zamandayız. Misyonun gereklerini yerine getirme koşulları son derece olgun. 
 
Şu kesindir: Ortadoğu'nun yüz yıllık gelişim çizgisi ve bu çizgiye bağlı olarak oluşan teokratik, diktatörlük, oligarşik ve faşist devlet yapılamaları ile birlikte anti-demokratik yönetimler değişmek durumunda. Demokrasi ve özgürlük temelinde yeni bir çizgi ve yönetim yapısının yaşam bulması kaçınılmazdır. 
 
 Yüz yıllık kölelik çzigisini değiştirip, demokratik ve özgürlükçü bir yönetim yapısını geliştirecek olan Kürtler olduğu da bu süreçte çok daha net bir biçimde ortaya çıkmıştır. Ortadoğu'nun özgürlükçü kaderi artık PKK'nin ve Başkan Apo'nun çizgisi temelinde değişecektir. Tarihi misyon ve toplumsal sorumluluk bunu böyle olduğunu Kobanê direnişi ile artık tartışılmaz bir gerçeklik haline gelmiştir. 
 
 Nasıl ki 1789 Fransa devrimi, Avrupa'da burjuva devrimlerine öncülük ettiyse ve nasıl ki 1917 Ekim devrimi dünyada reel sosyalizimin gelişip bir sistem haline gelmesinde birinci derecede rol oynadıysa, yine nasıl ki her iki devrimin lideri Robespierre ve Lenin büyük devrimlerin ve büyük devrimcilerin ilham kaynağı olarak tarihe geçen iki büyük lider olduysa, Kürtler de Başkan Apo'nun önderliğinde Ortadoğu'da demokrasi ve özgürlük çağını açacaktır. Tarih bu misyonu bu kez Kürtler'e ve Başkan Apo'ya vermiştir. 
 
 Başkan Apo bundan yıllar önce,"Ortadoğu'da her yönüyle kokuşmuş, çürümüş ve miadını doldurmuş ne kadar despot yönetim yapısı varsa hepsi de tarihin çöplüğüne atılacaktır. Bunu yapacak olan da PKK'dir. Bunu hepinizin huzurunda söylüyorum. Birgün gelecek PKK, Ortadoğu'da demokrasi ve özgürlük çağını açacaktır" demişti. 
 
Şimdi Rojava'da, Kobanê'de, Şengal'de, Musul-Kerkûk-Maxmûr hatında IŞİD çetelerine karşı yürütülen mücadele, işte bu çağa giden yolun sonuna kadar açılması mücadelesidir. Kobanê'de Kürt kadınlarının öncülüğünde sergilenen direniş bu çağın en anlamlı halidir. Köleleştirilmiş kadının özgürleştirilerek köle çağa vurulan darbedir bu hatta verilen kavga. 
 
 Kim ne derse desin tarih bu misyonu PKK ve Başkan Apo'ya vermiştir. İdeolojik-düşünsel-ruhsal ve yaşamsal hat bu gerçekliğe göre doğrulanmış ve ortaya çıkan pratik duruş da bunu ispatlamıştır. 
 
 Evet, Allah PKK'ye "yürü, önün açık, gidebildiğin kadar git" deme kutsallığını göstermiştir...</div>

PKK'nin tarihi misyonu

Hiç kuşkusuz ki tarihsel misyon, toplumların gelişim sürecinde yaşanan düşünsel-fikirsel-ekonomik ve özgürlüksel gerçeklikten anlam bul...

Devamı »

Yalçın Akdoğan’ın zihniyeti

Fuat Kav turkiye Cuma, Şubat 20, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
 
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxHlGxbeEap81UdZXD-lo4PX1Dl5xSyqgyAtlP6Ga0ZYg-8sykKwVZfZjEF-KqVA0_M1ERAkoy7LKZgUnExg8bpp0Qy3j-FKjobdZxfa7og0qkpmuzIPKCKITPLF1SS_3_Ua204zTsRgU/s1600/aldogan.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="154" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxHlGxbeEap81UdZXD-lo4PX1Dl5xSyqgyAtlP6Ga0ZYg-8sykKwVZfZjEF-KqVA0_M1ERAkoy7LKZgUnExg8bpp0Qy3j-FKjobdZxfa7og0qkpmuzIPKCKITPLF1SS_3_Ua204zTsRgU/s1600/aldogan.jpg" width="320" /></a></div>
Gelinen aşamada Yalçın Akdoğan’ın çözüm sürecinde yaşanan sorunları çözme konusunda çaba sarf eden değil de sorunları yaratan ve KCK’yi özel olarak kışkırtmak ve ateşkesi bozmak için özel çaba sarf eden bir kişilik olduğu açığa çıkmıştır. 
 
 Hemen hemen her hafta kışkırtıcı ve tahrik edici tarzda konuşan ve her konuşmasını özel olarak basına dikte ettiren Yalçın Akdoğan en son basına verdiği bir demeçte oldukça kötü ve kışkırtıcı bir konuşma yaptığını belirtmek gerekiyor. 
 
 Üsten bakan, karşı tarafı küçümseyen, Kürt hareketini aşağlama çabasına giren, barış sürecine ihtiyaçları yokmuş gibi bir havayla konuşan Yalçın Akdoğan, öyle anlaşılıyor ki süreci bozmak istiyor. 
 
 Nezaket kurallarını da aşan, silahların patlamamasının kendilerinin göstermiş olduğu duyarlılıktan kaynaklanan bir durum olduğunu çok kaba bir ifadeyle dile getiren Akdoğan “yol keseceksin, makine yakacaksın, insanları kaçıracaksın, sonra neymiş efendim, ‘eylemsizlik’ varmış diyeceksin” diyerek, KCK’yi ağır bir biçimde suçlamaktadır. 
 
 Hem hırsız hem de ev sahibini bastıran yavuz hırsız misali. “Hem suçlu hem güçlü” örneği de aynı biçimde. Yol kesen haydutun hikayesi de buna benzer. Yani hem suçlu, hem haksız  olacaksın, hem adaletin zerresini taşımayacaksın, hem de malını-mülkünü çaldığın insanları suçlayacaksın. Demezler mi, adaletin bu mu Yalçın Akdoğan? 
 
 Madem ki insan kaçırmak, yol kesmek, makine kırmak süreci bozuyorsa, ateşkes hukukuna aykırıysa, tahrik edici bir durumu ifade ediyorsa, peki bir hafta içerisinde kırk insanı öldürmek, ateşkes halinde olan gerillaya kalleşçe pusu kurmak, insan avına çıkarak yüzlerce insanı tutuklamak süreci bozmuyor mu? Kürdistan’ı tahrip eden ve kalekol denilen büyük imha merkezine karşı misilleme hakını kullanan gerillanın eylem tarzını süreci baltalayan eylem olarak görecek ve bunun için Kürt hareketini suçlayacaksın, ama iki gün içinde 40’ı aşan insanı öldüreceksin, polisin ve askerlerin hergün insanlara işlence edip tutuklattıracaksın, gerillaya karşı pusu kurdurtup imha amaçlı seferler düzenleyeceksin ve tüm bunlara da “devletimizin bekası için yapıyoruz, bugün de yarın da yaparız” diyeceksin. 
 
 Aklın yolu bir olduğu söylenir. Eğer gerçekten de aklın yolu birse, o zaman aklı başında olan herkes söylesin: Bu Yalçın Akdoğan denilen zatın esas amacı ne? Amacı yol haritasının önünde bulunan küçük çakıl taşları temizlemek mi, yoksa yolun tıkanması için ne kadar moloz varsa getirip yola bırakmak mı? Amacı olası sorunları çözmek için konuşmadan önce bin kere düşünüp ondan sonra söylenmesi gerekeni söylemek mi, yoksa düşünmeden erken yumurtlayan tavuk misali ...ağzına gelen yumurtayı hemen olduğu yerde bırakmak mı? 
 
Elbette ki Akdoğan’ın görevi patlayıp çatlasa da kendini tutmak, büyük sancılar pahasına da olsa kendine hakim olmak ve ...ağzına gelen yumurtayı öyle rastgele bırakmamaktır. Çünkü belli bir misyonu var, çözüm süreci ile ilgili olarak görevlendirilmiş bir kişilik. Dolayısıyla kızmaya, çığrından çıkmaya, öfkelenip patlamaya hakkı yoktur. Hatta kıza da bilir, ama bu kızgınlığını etrafına, sağına soluna hissettiremez. 
 
 Akdoğan’ın zihniyetine Türklerin, AKP ve devletin barış sürecine ihtiyacı yoktur. Ama Kürtler barışa mahkumdurlar. Bu nedenle PKK ve KCK her şeye “evet” demek zorunda, AKP’nin her dayatmasına boyun eğmek durumunda. Dolayısıyla Kürt tarafı görüşme sürecinde ileri sürülen tüm koşullara eksiksiz bir biçimde uymak zorunda. Ama devlet ve AKP’nin böyle bir zorunlulluğu, koşulu yoktur. Devlet isterse masaya oturur, isterse de masayı devrirebilir, isterse çatışmazlık sürecine uyabilir, istemezse istediği her yerde pusu kurup silahlı kişilere karşı şiddet ve imha gücünü gösterebilir. Bu nedenel Akdoğan hep PKK ve KCK’nin, devletin kırmızı çizgilerine uyması, devletin ve devletle bağlantılı olan hiç bir şeye karışmaması gerektiğini söyler.Ona göre devlet karakol ve kalekol inşaa ediyorsa inşa edecektir, baraj yapıyorsa yapacaktır, operasyona ihtiyaç varsa operasyon yapacaktır, eğer pusu lazımsa asker ve polisler pusu da kuracaktır. 
 
 Evet,Yalçın Akdoğan’ın mantığı bu. Tam bir sömürgeci mantık. Egemen ulusun emirvaki üslubu, devletin şiddetine dayanarak karşı tarafın iradesini hiçe sayan işgalci zorbalığın dili. Ben yaparım-yaptırırım-istersem vurarım-kırarım, gerekirse şiddet de uygularım, karşıma çıkanı öldürürüm kabadaylığının en ilkel hali. 
 
 Ama artık yağma yok! Eğer ortada bir diyalog varsa bu diyalog eşit koşullarda gerçekleşir ve eger bağlayıcı bir karar veya söz verme diye bir süreç yaşanmışsa bu, her iki taraf için de bağlayıcı ve geçerli olacaktır. Eğer bir müzakere varsa, bu müzakere sürecinde karara bağlanan her şey her iki taraf için de bağlayıcıdır. Dolayısıyla Akdoğan’ın efelenme, tehdit edip gözdağı verme, ‘bak süreci bozarım ha’ deyip, şantaj yapma gibi ne hakkı vardır, ne de bunu yapacak durumdadır.</div>

Yalçın Akdoğan’ın zihniyeti

Gelinen aşamada Yalçın Akdoğan’ın çözüm sürecinde yaşanan sorunları çözme konusunda çaba sarf eden değil de sorunları yaratan ve KCK’yi...

Devamı »

Sara-Rojbin-Ronahi

Fuat Kav avrupa Cuma, Şubat 20, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
 
 
 
Ben Sakine Cansız. Yani Sara. Dersimli Seyid Rıza, Koçgirili Alişêr ve Zarife’nin torunuyum ben. Onların ruhunu taşıyarak yaşadım ve onların ruhlarına sarılarak şehadete ulaştım. Bana Dersim katliamının ‘kılıç artığı’ denilebilir. Evet, öldürülen, boğdurulan, kasaturalardan geçirilerek karınları deşilen binlerce Dersimli kadından kalan ‘kılıç artığı’ bir kadınım. 
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPbUE0fqfNiXRtAkuWQk_v4yN1jBt97StjG-n7dfSwbzu2iRZEVH4fvxiFAMsC4hi9H1kqaqkg7XYn0AbhkFJp3oltkUE-nHf1B4Pp3kYY46p4D6y1ziAtwE3-3H5Xk-Qsnyv3Ndj-l9o/s1600/sakine-cansiz6.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" height="239" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPbUE0fqfNiXRtAkuWQk_v4yN1jBt97StjG-n7dfSwbzu2iRZEVH4fvxiFAMsC4hi9H1kqaqkg7XYn0AbhkFJp3oltkUE-nHf1B4Pp3kYY46p4D6y1ziAtwE3-3H5Xk-Qsnyv3Ndj-l9o/s1600/sakine-cansiz6.jpg" width="320" /></a> 
 
 
Ve elbette ki Dersim’in, Dersimli kadınların, hunharca kılıçtan geçirilen çocukların, Zarife, Alişer ve darağacında aslan Seyid Rıza’nın, askerlerin eline düşmemek için saçlarını birbirlerine bağlayarak, kendilerini uçurumlaran atan Fatelerin intikamını almak için PKK’nin kuruluş kongresine katılan iki kadından birisiyim. 
 
 
 ‘Kılıç artığı’ aynı zamanda büyük öfke haline gelen bir intikam kadını olarak büyüdüm. Ve bunun için kavganın en ön saflarında yer aldım. Kürt kadını henüz gün yüzüne çıkmamışken, henüz birkaç adım erkeğin gerisinde utana utana, sıkıla sıkıla, korka korka ve ürkek adımlarla yürütüldüğü zamanlarda Kürdistan ve kadın kurtuluş mücadelesine katıldım. Kadın özgürleşmeden insanlığın da özgürleşmeyeceğini, dolayısıyla Kürtlerin de özgürleşmeyeceği bilinciyle kavgaya atıldım. Eskiye ait ne varsa ona karşı kavga edilerek özgür olunabileceği, bir insanı güzelleştirecek tek şeyin egemen olan her şeye karşı dik durarak, kırılıp bükülmeden daima ileriye doğru yürünerek ancak mümkün olabileceği noktasında kendimi tamamen ikna edip, devrimci kavgaya atıldım. Hiçbir engelin, hiçbir geri özelliğin, hiçbir mazeretin beni özgürlük yürüyüşünden alı koyamayacağı düşüncesiyle kendimi tamamen devrime kilitledim. Artık ben gerçek anlamda bendim. Yaşamın, insanın ve akdının gerçek özgür halinin ne olduğunu bilen bir kadın olarak mücadeleye, PKK’nin en ön saflarında yerimi aldım. Biliyordum ki artık benim için sadece kavga vadı. Kavga ancak gerçek anlamda beni ben yapabilirdi. Ve bu nedenle ‘hep kavgaydı yaşamım’ dedim. Ama cümle iblis takımı bu kavgamı sindirip hazm edemedi. Ve günlerden birgün Paris’in tam orta yerinde haince, kalleşçe ve hunharca kurşunlandım cümle imlis takımı tarafından. Bedenimden oluk oluk kan aktı, beynim parçalandı ama ruhumu ve kavgamı benden alamadılar hainler. Beni vuran Türk devletiydi, tetiği çektiren de AKP ve Recep Tayyip Erdoğan ile onunla ortaklık yapan Kürt düşmanı Cemaat çetesiydi. Ve tabi ki Fransa devletinin içinde yer alan kontra güçleri de ölümüme kadeh tokuşturanlardandı. Hakikatin ve adaletin olmadığı bir çağda vuruldum, bu nedenle katillerim hala cinayet işlemeye devam ediyorlar... Ben Fidan DOĞAN, yani Rojbin. Avrupa’ya göç etmiş Elbistanlı bir ailenin çocuğu olarak Kürdistan’dan uzak Fransa’nın Strasbourg kentinde büyüdüm. Kürdistan’da gelişen serhildanlarla kendi gerçek özüm olan Kürtlüğe ve Kürt kadının özgürlük bilincine burada ulaştım. Evet, Kürt olduğumu ve Kürt kadınlarının şahsında tüm kadınların özgürleştirilmeleri gerektiğine inanan bir Kürt kadını olarak  pratikte de bir şeyler yapma arayışına girdim. Pratik çalışmanın, sömürgeciliğin üzerinde çokça oynadığı Maraş bölgesinde olmam nedeniyle çok zor olduğunu kısa sürede anladım, zaten önemli olan zoru başarmak değil miydi? Kadın ve Kürt kimliğinin bilinci aynı zamanda bu zorluklara katlanma anlamına da geliyordu. Avrupa’da da olsam sonuçta Kürt’tüm ve kadındım. Kürtler, Ortadoğu’da, kadınlar ise dünyanın her yerinde eziliyor ve sistemin bir parçası olarak beden ve ruhlarını pazarlıyorlardı. Buna sessiz kalmazdım. Çünkü sessiz kalmak onaylamaktı. İşte bunun için kadınların özgürlüğünü, halkların kardeşliğini,inançların eşitliğini savunan PKK’nin saflarına katılarak, kendimi dünya kadınlarının ve Kürtlerin özgürlük mücadelesine adadım. Bunun için bıkıp usanmadan çalıştım. Dilimi,beynimi ve ruhumu kadınların aydınlanmasına, Kürtlerin gerçek kimliğine kavuşmasına adadım. Bu insanlık dışı uygulamaları ve onurlu kavgamın nedenlerini dilimin döndüğü oranda Avrupalılara anlattım. Bazen öfkelenerek, bazen kızarak, bazen eylemlere girerek, bazen mikrofonu elime alarak avazım çıktığı kadar onların da Kürtleri inkar edenlerin suç ortakları olduklarını haykırdım. Ancak kadınların köle, Kürtlerin sömürge, halkların ve inançların birbirlerine karşı düşman kalmasını isteyen uluslararası güçler ve Türk devleti bunu kabul edemezdi. Ve 10 Ocak 2013 yılında soğuk bir günde, Paris’in tam orta yerinde beni de arkadaşım Sakine ve Leyla ile birlikte acımasızca kurşuna dizdiler cümle iblis takımı... Ben Leyla Şaylemez, yani Ronahi. Gözlerimi savaş, kan, barut, kırım, katliam, işkence, kısacası vahşet ortamında açtım. Devletin şiddetini ve zulmünü daha kundaktayken tanıdım. Ve ailemin Mersin’e göç etmesi nedeniyle burada büyüdüm. Daha sonra ülkem Kürdistan’dan çok uzakta olan Avrupa’ya göç etmek zorunda kaldık. Burada, bu uzak, soğuk, insanlığın hızla tükenişe ulaşma yolunda olduğu yerde “ne yapmalı” ve “nasıl yaşamalıyım” arayışına girdim. Aradığımı bulmuştum. Neleri yapmam gerektiğini ve “nasıl yaşamalıyım” sorusuna yanıt bulmuştum. Genç bir Kürt kadını olarak Avrupa’nın eritici labirentlerinde halkımın iziniden yürüyerek, hakikat ve adaletin peşinden gitmeliydim. Başka türlü yaşamak soysuzluk ve kadına, gençliğe, insanlığa ihanet olacağını bilerek genç bir millitan olarak PKK saflarına katıldım. Hayallerim büyüktü. Ülkemin kurtuluşu, halkımın özgürlüğü ve kadını onurlu bir yaşama kavuşturmak için Kürdistan’ın kekik kokulu dağlarında hakikat arayışında olanların izinden yürüyecek ve Beritanların ve Zilanların ve Rozaların intikam yemini olmak için son nefesime kadar bıkıp usanmadan hep kavganın orta yerinde olacaktım. Ancak Kürt halkının düşmanları buna izin vermediler. Beni de bir öğlen vaktinde Paris’in merkezinde arkadaşlarım Sara ve Rojbin’le birlikte vahşice katlettiler... Sara-Rojbin ve Ronahi’yiz. İki yıl önce Paris’te, çalıştığımız büroda Türk devleti ve onunla bağlantı içinde olan güçlerce vurulduk. Katillerimiz hala bulunmadı. Daha doğrusu tetikçimize tetiği çektiren güçler hala açığa çıkartılmadı. Sosyalist Fransa hükmeti de diğer hükmetler gibi davamıza samimi, ciddi ve hakaniyet ilkesine göre yaklaşmadı. O da diğer hükmetler gibi oyalama taktiğini oynayarak devlet çıkarlarını kanlı bedenlerimizden daha üstün tuttu. Bunun için ‘suskunluğunuz suç ortaklığınızdandır’; bunun için ‘siz de suçlu olduğunuz için adalet ve hakikatin gereklerini yerine getirmiyorsunuz’; bunun için tetiği çektiren devletleri ve içinzideki işbirlikçileri bilmenize rağmen açığa çıkartıp yargılamıyorsunuz ve dolayısıyla insanlık karşısında büyük günah işliyorsunuz’ diyoruz... 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
 </div>

Sara-Rojbin-Ronahi

Ben Sakine Cansız. Yani Sara. Dersimli Seyid Rıza, Koçgirili Alişêr ve Zarife’nin torunuyum ben. Onların ruhunu taşıyarak yaşadım ve onl...

Devamı »

Ortadoğu devrimini Kürt kadınları yapacaktır

Fuat Kav Ortadoğu devrimi Cuma, Şubat 20, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<div>
 </div>
<div>
 </div>
Fuat KAV <div class="yayinlanma-tarihi">
Güncellenme : 17.12.2014 02:12</div>
<div class="yayinlanma-tarihi">
 </div>
<div class="Text">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWpnQxW0ZII4ocQfB6Z_1Ougj-RDoBsPeX1ah7Azu0cFB5Xz5SPZn577HbRdIF-Phk-PEjouLthBN2H3qAin6NS6VY_7jddCcoDUctRsp64EkKY2WT6MPgC5UMeTUyTWo_jiBCsXBlEy0/s1600/ypj-kadiin-savascilari.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWpnQxW0ZII4ocQfB6Z_1Ougj-RDoBsPeX1ah7Azu0cFB5Xz5SPZn577HbRdIF-Phk-PEjouLthBN2H3qAin6NS6VY_7jddCcoDUctRsp64EkKY2WT6MPgC5UMeTUyTWo_jiBCsXBlEy0/s1600/ypj-kadiin-savascilari.jpg" width="320" /></a> Artık herkes Ortadoğu’nun değişeceğini, siyasi islamı iliklerine kadar yaşayan teokratik ve diktatörlüğe dayanan sistemin mutlak anlamda yıkılacağını söylüyor. Evet, Ortadoğu değişecek, teokratik ve diktatörlüğe dayalı siyasi sistem son bulacak. Ağalık, krallık, ulus devleti esas alan milliyetçilik yıkılacak. Petrol şehyleri eskisi gibi yaşama olanağını bulamayacak, sabah kahvaltısını Tahiti, öğlen yemeğini Fiji adasında yapamayacak, akşam keyfini de Hawaii ve Bahama adalarında çıkartamayacaklardır. Yeraltı-yerüstü zenginlik kaynaklarına el koyan, devleti, kurumları ve ülkeyi babalarının malı gibi alıp satan, yabancı tekellerle işbirliği temelinde halka ait toprağı hayvani zevklerinin tatmini için satışa çıkartan bir avuç yerel derebeyi artık eskisi gibi toplumu ve halkın sosyal yaşamını kirletemeyecektir. Evet, Ortadoğu’da kesinlikle devrim olacak. Şahların, kralların, şehylerin, işbirlikçi vatan hainlerinin iktidarları yerle bir olacak... Çocuklar açlıktan ölmeyecek, birileri tok birileri aç, birileri ‘lord’ birileri çıplak, birilerinin cebi şiş birilerinin cebi delik olmayacak.Yaşam standartları ölüm sınırında değil, hayatın anlamlaştığı bir sınırda olacak, işsizlik, yoksulluk, açlık ve sefalet insanların boynuna geçirilen bir değirmen taşı olmaktan çıkacak. Devletin şiddetine son verilecek, hak ve adalet toplumun temel taşlarından birisi olacak. İnsanlar haklarını aradıkları için polis karakollarında sorgulanıp zindanlara atılmayacak. Kısacası demokrasi ve özgürlük hakimiyeti altında her inanç, her halk, her ulus kendi istemleri temelinde yaşayacaktır. Bu, bir devrimdir. Ve hiç kuşkusuz ki bu devrimin merkezinde kadınlar olacak. Bu devrimin iradesi, dili, ruhu kadınların iradesi, dili ve onun ruhu olacaktır. Bu devrim tepeden tırnağa kadının düşüncesini taşıyacak; kadının ideolojisi, bilinci ve onun işleyişi temelinde anlam bulacaktır. Kısacası demokrasiye, özgürlüğe, demokratik ulusa, doğru yaşamı inşa etme çalışmasına kadınlar öncülük edecek, Ortadoğu Demokratik Cumhuriyeti’nin taşlarını bugün Kobanê’de kavganın en önünde yer alan kadınlar tarafından döşenecektir. Ve bu tarihi görevin gereklerini yerine getirecek olan da Kürt kadınları olacaktır. Bu, evrenin, güneşin ve yıldızların varoluşu kadar doğrudur. Kobanê direnişi bu gerçeği mutlak ve tartışılmaz kılmıştır. Kürt kadınları petrol ağalarının, sahte şeyhlerin, siyasi islamın teokratik yönetim biçimini alaşağı edecek, Ortadoğu’daki kadın katliamına, kadınların köle olarak alınıp satılmasına, kadınların üzerindeki erkek egemenliğine, kadın tecavüzü ve cinayetlerine son verdirecektir. Demokratik Cumhuriyet, Demokratik Özerklik, Demokratik Yaşam ve Demokratik Konfederalizm Kürt kadınlarının eseri olarak Ortadoğu halkların tarihine armağan edilecektir. Kürt kadını önce Kobanê’de, sonra Rojava ve Kürdistan’ın genelinde ve giderek Türkiye, İran, Arap, Fars ve diğer ülkelerde kadınlara öncülük ederek, kadının kurtuluşunu ve dolayısıyla halkların, ulus ve inançların özgürlüğünü sağlayacaktır. Bazıları için söylediklerimiz bu gerçekler hayali-ütopik gelebilir. Ama söylediklerimiz sadece kuru teorik tezler ve sıradan bir propaganda olmadığını Kobanê’deki direnişe bakarak ve orada 90 günden fazladır direnişe öncülük eden kadın komutanlarının anlatımlarına bakarak bir sonuca ulaşabilirler. Çünkü orada barbarlara karşı sokak sokak çarpışarak, ev ev vurularak, mahalle mahalle kavga ederek teslim olmadan şahadete ulaşan yüzlerce kadın vardır. Arîn’in bir sembol olarak öne çıkmasının nedeni de budur. Kobanê’de kadının kesintisiz ve sınırsız direnişi, kadın tarihinin kadınlar tarafından yazılması anlamına geldiği ve gelinen aşamada bu tarihin artık herkes için doğrunun tek referansı olduğu artık herkes tarafından kabul edilen bir gerçekliktir. Bunu asla unutmayın, o günler, yani Ortadoğu kadın devrimi yakındır. Ve Arîn’ler, Kadriye ve Sibel’ler bu devrimin komutanları olarak tarihteki yerlerini alacaklardır.</div>
</div>

Ortadoğu devrimini Kürt kadınları yapacaktır

Fuat KAV Güncellenme : 17.12.2014 02:12 Artık herkes Ortadoğu’nun değişeceğini, siyasi islamı iliklerine kadar yaşayan teokratik ...

Devamı »

Charlie Hebdo katliamı

Fuat Kav avrupa, paris Cuma, Şubat 20, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
 Fuat KAV<div>
 <div class="yayinlanma-tarihi">
Güncellenme : 10.01.2015 00:18</div>
<div class="yayinlanma-tarihi">
 </div>
<div class="Text">
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAbWeS3Wd-ECArJOy6JgQA40GTi00ZNkE28kQgLeoAQ_6VbI2YmeElKqf2YH5ZMxJ7s545bccQDWcLmErvUqegODx_BBbrPkdlOUMeEMT-mdlr1EDmGEY-DCGlo6IOvdFU59GzucIz2j4/s1600/d136fa61-5ed0-4e91-9094-e09.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" height="163" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAbWeS3Wd-ECArJOy6JgQA40GTi00ZNkE28kQgLeoAQ_6VbI2YmeElKqf2YH5ZMxJ7s545bccQDWcLmErvUqegODx_BBbrPkdlOUMeEMT-mdlr1EDmGEY-DCGlo6IOvdFU59GzucIz2j4/s1600/d136fa61-5ed0-4e91-9094-e09.jpg" width="320" /></a></div>
Paris’te Charlie Hebdo adıyla haftalık yayın yapan derginin çalışanları hunharca katledildi. Gözü dönmüş katiller uzun namlulu silahlarla derginin merkezine girerek önce tüm basın mensuplarını kurşuna diziyor, ardından yine gözü dönmüş bir halde dışarda önüne gelen herkesi kurşunluyorlar. Olay yerinde tam 12 insan hayatını kaybediyor. 
 
 
 
Ve tabi ki politikacılar ahkam kesmeye devam ediyorlar. Konuşma ve yorumlar ekseninde deyim yerindeyse at izi ile it izinin birbirine karıştığı bir noktada olunduğu da kesindir. Konuşanlar, yorum yapanlar çok, ama gerçekleri dile getirenler yok. Sorumlular ise nutuk atıyorlar. Evet, sadece nutuk atıyorlar. Boş ve anlamsız konuşuyorlar. Kan üzerinde rant elde etmeye devam ediyorlar. “Ben biliyorum” tarzı hala egemen. “Böyle değil de şöyle olsaydı bunlar olmayacaktı” diyenler de az değil. Ve yine herkes sanki daha önce hiçbir şey olmamaış, sanki daha önce Paris’te katliam yaşanmamış gibi konuşuyor. Halbu ki 7 Ocak’ta gerçekleşen Charlie Hebdo katliamı ilk ve son katliam değildir. Ve öyle anlaşılıyor ki son katliam da olmayacak. Çünkü başta Fransa politikacıları olmak üzere mevcut durumda dünyayı yöneten politikacılar sorunları doğrular temelinde değil, kendi bireysel, devletsel ve sistemsel çıkarlarını esas alarak ele alıyorlar. Eğer böyle olmasaydı bu kadar katliam olur muydu, bu kadar cinayet işler miydi, bu kadar savaş olur muydu? Örneğin bundan iki yıl önce Paris’in tam orta yerinde hunharca katledilen üç Kürt kadının arkadaşları hala adalet istiyorlar. Hala katillerin yakalanması ve yargılanaması için her çarşamba günü eylem yapıyor ve Fransa politikacılarına “susmayın, siz sustukça yeni katliamlar kaçınılmaz olur” diyerek, büyük bir hukuk mücadelesini veriyorlar. Peki ne oldu? Aradan iki yıl geçmiş olmasına rağmen Fransa hükmeti ne yaptı? Kocaman bir hiç demek yanlış olmayacak. Evet, katiller belli, katliamı yapan devlet de ortada, tetiği çeken kişi de. Ama Fransız politikacıları hala gerçeklerin üzerine gitme cesaretini göstermedikleri gibi, varolan katliamı unutturmaya çalışıyorlar. Dahası da var. IŞİD nasıl büyüdü, nasıl palazlandı, bu da biliniyor ve bu da açıktır. Peki ne oldu? Devletler önce yol açtı, sonra göz yumdu, ardından  “birbirlerini vursunlar, zayıf düşsünler ve sonra bize muhtaç hale gelsinler” diyerek, bu katli gruha muazzam düzeyde güç verdiler. Sonrası Rojava saldırısı, Şengal katliamı ve Kobanê’yi düşürme kuşatması oldu. Bundan kim sorumlu, elbette ki Avrupalı politikacılar ve onlarla işbiliği içinde olan Ortadoğu devletleri... Şimdi tüm bunlardan hareketle Charlie Hebdo katliamı için gözyaşı dökmeye gerek var mı? Bizce tüm bunlardan sorumlu olanların döktükleri gözyaşı timsah gözyaşından başka bir şey anlam ifade etmeyecektir. Charlie Hebdo katliamı bilinmiyor değildir. Derginin merkez binası 2011 tarihinde kundaklanmış, çalışanları tehdit edilmişlerdir. Ve ilginç olan katil kardeşlerden birisi daha önce Ortadoğu’da IŞİD kamplarında özel olarak eğitim görmüştür. Büyük ihtimalle bu katiller gruhu Rojava ve Kobanê’de Kürtlere karşı savaşmışlardır. Ve şunu da açıkça vurgulamak gerekir ki, başta derginin genel yayın yönetmeni Stephane Charbonnier olmak üzere tüm çalışanları Kürt dostu ve Kobanê için çok önemli çalışmalarda bulunmuş aydınlardır. Kobanê sürecinden sonra da ‘Hz. Muhammed’in ruhunun şadı için’ ölümle tehdit edilmişlerdir. Genel yayın yönetmeni Stêphane Charbonnier, “Söyleyeceğim belki biraz gösterişli görünecek, ama diz çökerek yaşayacağıma ayakta ölmeyi tercih ederim” diyebilecek kadar cesur ve aydın bir şahsiyet. Bu katliamın Kürt katliamından, Rojava ve Kobanê vahşetinden ayrı tutumak mümkün mü? Hayır, mümkün değildir. İnancımız odur ki sadece Hz. Muhammed ile ilgili çizilen karikatür için değil, Kürt sorununa verdikleri destekten dolayı yapılmıştır Charlie Hebdo katliamı. Kobanê’de her Kürt öldürüldüğünde, “Allah için bir kafir daha öldürdüm” diyen katiller ile Paris’te katliamı yapanlar, “bugün de Allah için gavurları temziledik” diyen katiller aynıdır. Sonuç olarak katillerimiz aynı, insanlığı vuran zihniyet, Kürtleri de Fransızları da katleden vahşiler aynı... O zaman hepimizin yolu demokrasi ve özgürlükten geçerken yolumuz önünde bizi bekleyen barbarlara ve haydutlara karşı ortak mücadele etmekten geçiyor... 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
 
<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">
 </div>
 </div>
</div>
</div>

Charlie Hebdo katliamı

Fuat KAV Güncellenme : 10.01.2015 00:18 Paris’te Charlie Hebdo adıyla haftalık yayın yapan derginin çalışanları hunharca katledildi...

Devamı »

Paris...

Fuat Kav avrupa, paris Cuma, Şubat 20, 2015

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">
<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIS_v0Cehxj7nHJNq4rbjcW7Vz0ThF2we9Byas1nIjM2QpgBEI87DCoJKp175N3SIqmzi2lkZtsIKdIM1vZVck_v4StI6H_eUtnQgViUY5jUT8cBpi3HKrFwC7KS_r1-FlC3tsUG656XQ/s1600/Samusocial-Paris-Sokaklari-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="208" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIS_v0Cehxj7nHJNq4rbjcW7Vz0ThF2we9Byas1nIjM2QpgBEI87DCoJKp175N3SIqmzi2lkZtsIKdIM1vZVck_v4StI6H_eUtnQgViUY5jUT8cBpi3HKrFwC7KS_r1-FlC3tsUG656XQ/s1600/Samusocial-Paris-Sokaklari-1.jpg" width="320" /></a>Fuat KAV Güncellenme : 16.01.2015 00:16 Paris, bir zamanlar  demokrasi, özgürlük, hoşgörü ve  ve “uzlaşı” kenti olarak bilinirdi. Gelişim seyri, karmaşık ve homojen olmayan bileşimi, değişik renk, cins ve düşünceden oluşan sosyal yapısı, sözcüğün gerçek anlamıyla böylesi bir adlandırmayı hak etmemişse de böyle bakılırdı Paris’e. ‘Özgürlüğün’ ve hatta ‘aşıkların kenti’ denilirdi. Ama Paris artık siyasi cinayetlerin işlendiği bir kent haline geldi. Her türlü pisliğin, horlama ve aşağılanmanın, çeteleşmenin ve kirli ilişkilerinin hakim olmanın yanısıra, artık katliamlar kenti oluverdi Paris. Gettolaşmanın en derin halinin varolduğu bu kentte ne yazık ki artık özgürlüğün, demokrasi ve uzlaşının zerresi bulunmuyor. Cangüvenliğinin olmadığı, çateler ve gangesterler tarafından adeta paylaşım alanı haline getirildiği, bu nedenle en ucuzundan kiralık katillerin bol miktarda bulunduğu bu kent, artık katliamların sistematik olarak işlendiği bir kente dönüşmüştür. Tüm bunların yanında Paris’te yaşam da yok edilmiştir artık. Son derece boğucu, yıkıcı, dağınık ve parçalı, ırkçılığın ve yerel şovenizminin en derin halinin yaşandığı bir kenttir artık Paris. Milyonlarca insanın gettolarda balık istifi gibi üst üste yığdırılmış ve her türlü kirli ilişkinin, fuhuş ve tefecinin, vahşice işlenen cinayetlerin, hırsızlık ve tecavüzün yaşam bulduğu Paris’te doğrular temelinde yaşamak mümkün değildir artık. Kapitalist modernitenin neden milyonlarca insanı bir araya getirdiği çok iyi bir örnek olan Paris, aynı zamanda emeğin de müthiş sömürüldüğü bir kent konumunda. Eğer insanların ‘yığın’ haline getirildiği, iradelerinin kırıldığı ve büyük bir emek sömürüsüne maruz kaldığı, kadının cinsel meta haline getirildiği ve bir anlamda kendi ‘isteği’ ile kendini pazarladığı kentlerin tarihi incelenecekse, bunun da en iyi ve çarpıcı örneği Paris’tir. Ve kentleri bu noktaya taşıran, onları tam bir tuzak, bataklık, kadın kapanı ve emek sömürüsünün en derin haline getiren, hiç kuşkusuz ki siyasi iktidara damgasını vuran egemenlerdir. İşte bu şehirde, bu kentte, bu gettoda, milyonlarca insanı yığın gibi barındıran bu bajarda, bundan iki yıl önce üç Kürt kadını hunharca öldürülmüştü. Tük devletinin hunharca katlettiği üç Kürt kadının katilleri hala açığa çıkmadı. Birçok bilgi ve belge olmasına rağmen katillerin adalet önüne çıkartılmamasında elbette bunda Fransa hükümetinin rolü vardır. Fransa davaya ciddi yaklaşmadı, gerçeklerin açığa çıkartılması, adaletin ve hakikatın anlam bulması için kılını bile kıpırdatmadı desek yeridir. Tabi ki bunun nedenleri vardır. Nedeni de şu: Büyük ihtimalle Fransa’nın derin yapısının içinde yer alan bazı gizli güçler, cinayete ortak oldu. Belki de devletin kendisi. Cinayetin açığa çıkmaması doğal olarak Fransa’yı töhmet altında bırakmıştır. Mevcut durumda Fransa hükümeti, Kürtlerin nezdinde suçsuz değildir. Sadece bu da değil, daha önemli olan üç Kürt kadının katliamından iki yıl sonra Charlie Hebdo katliamının gerçekleştirilmiş olmasıdır. İddia ediyoruz ki eğer iki yıl önce üç Kürt kadının katilleri açığa çıkartılmış olsaydı, 7 Ocak’ta Charlie Hebdo katliamı da olmayabilirdi. Adaletin tecelli edilmesinin anlamı, ortaya çıkacak olası bir adaletsizliği önlemektir aynı zamanda. Eğer bir yerde gerçekler konuşmuyorsa yanlışlar konuşur, adalet yerini bulmamışsa haksızlık ve adaletsizlik boy gösterir. Evet, 7 Ocak 2015 katliamı, 9 Ocak 2015 tarihinde işlenen katliamın açığa çıkmamış adaletsizliğin üzerinde gerçekleşmiştir. Karanlık ve hukuksuzluk başka bir karanlık ve hukuksuzluğu yaratmıştır. IŞİD veya El-Kaide katilleri, Türk devletinin kiralık katillerinden cesaret alarak Charlie Hebdo katliamını yapmışlardır. Demek ki, eğer 9 Ocak katliamının hesabı sorulmuş olsaydı, 7 Ocak katliamını yapanlar bu vahşi cinayeti işleme cesaretini de göstermemiş olacaklardır. Sonuç olarak kanla beslenen sistemin şehri olan Paris de son derece kanla beslenen bir kent konumuna gelmiştir. Her türlü ahlaksızlığın ve emek gaspının var olduğu bu kentin kurtuluşu, ancak sistemin kurtuluşu ile mümkün olabilir. Radikal demokrasinin, gerçek toplumsal özgürlüğün ve halkların doğru iradesinin yaratılması ile Paris gerçek anlamda kurtulabilir. Özetle gettolaşmadan kurtulmanın, cinsel bir meta olarak bakılan kadına doğru yaklaşmanın, renklerin ve farklı tercihe sahip olan insanların barış içinde bir arada yaşamanın tek yolu, Paris’te ve dünyanın her tarafında demokratik DEVRİMİ yapmaktır...</div>

Paris...

Fuat KAV Güncellenme : 16.01.2015 00:16 Paris, bir zamanlar demokrasi, özgürlük, hoşgörü ve ve “uzlaşı” kenti olarak bilinirdi. Gelişim s...

Devamı »

Fuat Kav

Gerginlik teorisi ve ‘cumhurun başı’ Erdoğan

Mazlumlaşan Newroz

Kadınlar soykırıma karşı kendi zorunu oluşturmalıdırlar

Sehir savası ve Kobanê direnisi

PKK'nin tarihi misyonu

Yalçın Akdoğan’ın zihniyeti

Sara-Rojbin-Ronahi

Ortadoğu devrimini Kürt kadınları yapacaktır

Charlie Hebdo katliamı

Paris...

Popüler

Etiketler

Blog Arşivi