Mazlum vuruldu peki yeni Mazlumlar için ne yapıyoruz?

Mazlum Erenci vuruldu...<br /> <br /> TMK mağduru Mazlum katledildi...<br /> <br /> Mazlum'un küçük bedeni delik deşik edildi... Mazlum şimdi yok fiziki olarak ve Mazlum şimdi kısık gözlerle tebessüm ederek bakıyor onun için iyi ve kötü şeyleri söyleyenlere... Ama Mazlum'un, daha çok, kendisi için iyi şeyler söyleyenlere tebessüm ettiği kesin. Tıpkı Pir Sultan'ın kendisine taş yerine gül atan en çok sevdiği arkadaşını 'Édostun bir tek gülü yaralar beni' mısrasında eleştirdiği gibi...<br /> <br /> Mazlum da, evet Mazlum da tıpkı Pir Sultan'ın mısralarında olduğu gibi tebessüm ederek bakmıştır onlara...<br /> <br /> Elbette ki Mazlum'un tebessümle yaptığı eleştiri, hiç kuşkusuz ki toplumun ve özellikle aydın ve yazarların içinde bulundukları ölüm sessizliğinedir...<br /> <br /> Mazlum ona ağlayanların, ona üzülenlerin, onun için gizliden gizliye gözyaşı dökenlerin, hatta onun için konuşup birkaç satır yazı yazanların son derece samimi olduklarını gayet iyi biliyor. Ama Mazlum bununla hiçbir şeyin hallolamayacağını, kanın dökülmesine yetmeyeceğini ve atılan bu sessiz çığlıklar içinde kendisi gibi daha sayısızca gencin öleceğini de gayet iyi biliyor...<br /> <br /> Gerçekten de "Mazlum daha çocuk yaştaydı, TMK mağduruydu, taş atmaktan başka hiçbir suçu yoktu, bu nedenle 20 yıldan fazla ceza" isteniyordu. "Bu tür acı kayıpların esas nedeni yakılıp yakılan köylerin, öldürülen 17 bin faili meçhul cinayetin, vurulan kadınların, taş atan çocuklara yapılan zulmün bir sonucudur" demekle yeni Mazlumların öldürülmesi  durdurulmuyor ne yazık ki.<br /> <br /> Evet, Mazlum için kalem oynatan yazarlar, onun için iktidarı eleştirip uyaran demokrat ve aydınlar gözyaşı dökebilirsiniz, acılar içinde kıvranarak büyük hüzünler yaşayabilirsiniz, hatta Mazlum'u haklı görüp ideaları için dağa çıkışını da 'normal' bulabilirsiniz. Ama yeni Mazlumların hayatını kurtaramazsınız, yeni genç bedenlerin kurşunlara hedef olmasını engelleyemezsiniz.<br /> <br /> İktidarın çözümsüzlüğünü, başbakanın duyarsızlık ve acımasızlığını, onun duygusuz ve sadistliğini eleştirmekle bir yere varılamayacağı da artık kesinlik kazanmıştır. Emin olun ki başbakan, Mazlum'un ölümünü duyduğunda mutlaka, "kendin ettin kendin buldun" demiştir. Belki de, "dağa gidersen sonun da böyle olur" demekten kendini alamamıştır.<br /> <br /> Dolayısıyla gelinen aşamada ne alınacaksa direnişle, ne kazanılacaksa karşı durmakla ancak mümkün olabilir. Yakınmak, sitem etmek, yalvarmak veya sessiz kalmak hiçbir zaman sistemi yumuşatmayacağı gibi, yeni Mazlumların hayatını da kurtarmaz.<br /> <br /> Yeni Mazlumların ölmemesi, taş atan çocukların hayatlarının sönmemesi için yakınmaktan, sızlamaktan ve "ne olur yapmayın" demekten ziyade yüksek sesle karşı çıkmak, daha doğrusu gür bir sesle haykırmak ve ne pahasına olursa olsun "artık yeter" demek en doğru olanıdır.<br /> <br /> Mazlumlar savaşın tam orta yerinde doğdu. Köylülerin yakılışını, şehirlerin viran edilişini, insanların kurşuna dizilişini görerek, kadın ve çocukların hunharca katledilişlerini izleyerek, kundaktaki bebelerin ateşe atılışlarının hikayelerini duyarak büyüdü.<br /> <br /> Oluk oluk akan kardeşlerinin, baba ve ablalarının kanını gördüler, çarmıha gerilmiş amcalarının, kurşuna dizilmiş komşularının, kız kardeşlerinin kirletilmiş bedenlerine tanık oldular. Bu nedenle öfkelerini kinle besleyerek büyüdüler. Ve zamanla bu öfke ve kinleri büyük bir nefrete dönüştü. Nefret önce taş atmayı, sonra "terörist" olmayı ve ardından da dağa çıkmayı öğretti onlara.<br /> <br /> Mazlum'un yaşı küçüktü belki, ama kocamandı yüreği. Küçüktü belki bedeni, ama derindi düşünceleri, belki yoğrulmamıştı bilinci, ama keskindi bir ok kadar iradesi. Bu nedenle "yaşın küçüktür, gitme" diyenlere aldırmadan çekip gitmiştir...<br /> <br /> Ve ne yazık ki aradan uzun bir zaman geçmeden cansız bedeniyle ülkesine, halkına ve ailesine yeniden dönmüştür.<br /> <br /> İşte bundan sonra aydınlar birazcık da olsa öfkelenmiş, yazarlar kendi köşelerinde Mazlum'un hayat hikayesini anlatmaya başlamışlardı. Keşke Mazlum ölmeden, hayatını kaybetmeden, cansız bedeni tabuta konulmadan önce aydınlar, yazar ve öfkeli olanlar seslerini çok daha yüksek çıkarmış, daha büyük bir öfkeyle haykırmış olsaydılar.<br /> <br /> O zaman hiç olmasa Mazlum'dan sonra haykırın ey yazarlar; yeni Mazlumlar hayatlarını yitirmeden önce "dur" deyin ey demokratlar; taş atan yüzlerce yeni Mazlumlar hayatlarının baharında yitip gitmeden "ölümler olmasın" deyin ey aydınlar!<br /> <br /> Devleti, başbakanı ve iktidarda yer alan güçleri fazla kaale almadan öfkenizi büyütün, mücadele azminizi bileyin, "êdî bes e diyerek isyan edin.

Mazlum vuruldu peki yeni Mazlumlar için ne yapıyoruz?

Mazlum Erenci vuruldu... TMK mağduru Mazlum katledildi... Mazlum'un küçük bedeni delik deşik edildi... Mazlum şimdi yok fiziki olara...

Devamı »

Erdal Er mavi ring´in hikayesini anlatti...

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Erdal Er Mavi Ring`in hikayesinianlatti...<br /> <br /> Onlar içimizden birileriydi. Düşleri, özlemleri, idealleri vardı. On yedi, on sekiz, yirmi yaşlarında kusursuz gençlerdi.<br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPdqk9NpFXDoZceerlnb_BPl41lbuOj5Bg8uRGRH-TshGIzV3CmyM0I_1t7LX1pi5I0ywq-Y0klxpl-ApdqPS0mdANpZYand_rhUKN0lQ4GfuuGdl-fEoerdOpZLVLm2iLBCsao_BFw-RK/s1600/images+(1).jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="128" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPdqk9NpFXDoZceerlnb_BPl41lbuOj5Bg8uRGRH-TshGIzV3CmyM0I_1t7LX1pi5I0ywq-Y0klxpl-ApdqPS0mdANpZYand_rhUKN0lQ4GfuuGdl-fEoerdOpZLVLm2iLBCsao_BFw-RK/s1600/images+(1).jpg" width="200" /></a>Onlara kusursuz ifadeyi kazandıran sadece gençlikleri değil, aynı zamanda idealleriydi. Büyük düşünmeyi, hayatı değiştirmeyi, önden yürümeyi bildiler. Bir sabah, bir gece ‘elveda’ demeden çıkıp gittiler. <br /> <br /> Ermeni ustalar yapmış yıkılmaz denilen toprak damlı evleri, çocukluklarını yaşadıkları yerleri terk edip öyle gittiler. Ve ‘yazık’ diyenlerin hayıflamalarını arkada bırakarak gittiler...<br /> <br /> Geride anneleri, babaları ve kardeşleri Eylül’ün gözyaşları içinde kaldı. Bizim için, bizler için, insanlığın yüce değerleri için zorlu bir yolculuğa çıktılar. ‘Bu imkansız!’ diyenlere inat, adını özgürlük koydular o zorlu ve ‘imkansız’ denilen yolcululuğun. Tarihi haksızlığın, adaletsizliğin yükünü sırtlayarak parkalarını giyip, öyle gittiler…<br /> <br /> İşte onların ‘fermanı imzalandı, ölüm emri’ çıkarıldı. Kasaba ve kent girişlerine siyah beyaz fotoğrafları asıldı. Fotoğrafların altında ‘Dikkat! Aranıyor ve tehlikeli’ yazılıydı. Biz onların kaçak halini, yağmurda solmuş fotoğraflarını sevdik. Çoğunun yüzünü görmedik, ellerini sıkamadık, alınlarından öpemedik... Oysa ne çok hak etmişlerdi bunu. Tıpkı bugün olduğu gibi. Çocukluk oyunlarımızı onlar üzerine kurduk ve oynadık. Dağların yamaçlarında beyaz taşlara, duvarlara yazdıkları ‘yaşasın özgürlük’ 'yaşasın devrim’ yazılarına bakıp, düş kurduk. Sevdik, özledik ve adlarıyla büyüdük. Oyunumuzdan sonra geceyi bekledik. Ya gelir de kapmızı çalarlar diye. Emindik geleceklerinden; gecenin sesi ve izi gibi gelir, yoksul soframıza, çocukluk dünyamıza konuk olurlardı. Bunu isterdik ama korkardık; postallı adamlar pusu kurar diye. Pusuya aldırmadan onlar gibi olmak, onlar gibi yürümek, onlar gibi sevmek isterdik. Sonra büyüdük ve bir yanımız hep çocuk kaldı. Biz sevdik o gece yolcularını ve sol yanımıza sakladık. <br /> <br /> Sonra bir gün geldi ve adı üniformalı Eylül oldu. Zira Eylül sadece onların değil, hepimizin kanlı fermanıydı ve kapımızı çalmıştı bir defa. Onlar düz ovanın ferfecirinde pusuya düşmüştü ve biz ölümün yasını bilmem kaçıncı defa tutuyorduk tekerrür eden tarihimizde. Soğuktu ölümün yüzü, ürkütücüydü ve bizi çaresiz bırakıyordu. Sözün bittiği, ağıdın söylendiği zamandı. Ağıtlar yakılan, yıkanan, ellerine kına yakılan, beyaz elbise giydirilen, tabuta koyulan, toprakla üstü örtülen bizdik, bizlerdik, onlardı... Acıya meydan okuyacak halimiz, takadimiz yoktu, derman ‘yenilmedik, yenilmeyeceğiz’ diyenlerdeydi. <br /> <br /> Zor sözcüğü karşılar mı bilinmez, ama zor yıllardı. Zora inat yıllar, kanın, yaranın dinmediği ve toplamında ‘ah’ dediğimiz yıllardı.<br /> <br /> Hatırlıyoruz, bugün olduğu gibi o gün de ölüm fermanı, ‘vurun emri’ Ankara’da imzalanmıştı. ‘Vurun!'. diyordu fermanın ilk paragrafı. Ölüm gelip oturdu hayatlarına haziranda ve kan aktı Eylül’ü dokuz geçe. Şair demiş ve hatırlatmıştı: ‘Haziranda ölmek zor’... <br /> <br /> Hepimizin adına, insanlık onuru adına, tarih adına ve özgür yarınlar adına en büyük acıyı onlar yaşadı. Direnmek, boyun eğmemek, başı dik yürümek onların harcıydı.<br /> <br /> Sahi, onlar neler yaşadı? <br /> Zira sığındığımız lanet gerekçemiz vardı. Eylül’lü yıllardı ve Eylül’ün fırtınası kara bulut gibi tepemize, tepelerine çökmüştü. Zifiri karanlık geceye koyu maviden yağmur yağıyordu. Karanlık geceye kar yağıyordu. Bizim olsa bile onların sığınağı yoktu. Ortada bir gerçek vardı: Kanlı Eylül. Kanlı Eylülde kan aktı yüzlerine ve olar yüzlerini kanla yıkadı ve ötekiler ise kanlarını içti durmadan...<br /> <br /> Yaşananların, yaşadıklarının sadece birini seçen, tanık olan ve zulme direnen Fuat Kav yazdı. 21 yaşında Cezaevine giren ve 41 yaşında cezaevinden çıkan Fuat Kav 20 yıl altı ay ve altı gün cezaevinde kaldı. Kaldı kalmasına da ne yaşadı ve neye tanık oldu? <br /> <br /> Fuat Kav, başta Amed zindanı olmak üzere sayısını hatırlamadığı cezaevlerinde kaldı. Cezaevlerinde yaşatılan bütün insanlık dışı uygulamalardan nasibini dava arkadaşları gibi o da fazlasıyla yaşadı. Bugün geriye dönüp baktığında, hafızasını yokladığında, yanıtını bulamadığı sorulardan biri de; 20 yıl, 6 ay ve 6 gün yattığı cezaevinde kaç yıl açlık grevinde kaldığıydı. Kaç defa ölümün kıyısından döndüğünü, kefeni yırtığını da hatırlamıyor. Hatırladığı, unutmadığı ve unutamayacağı yitirdiği dava yoldaşları... <br /> <br /> Unutmadığı, Mazlum Doğan, Dörtler, 14 Temmuz büyük ölüm orucu direnişi ve Eskişehir Cezaevi'nden Aydın Cezaevi'ne sürgün edilişlerini... <br /> <br /> Unuttuklarının ve unutamadıklarının tanığı, yaşayanı Fuat Kav bunlardan birini yazdı. Mavi Ring adını verdiği kitabında, 1989 yılında Eskişehir Cezaevi'nden Aydın Cezaevi'ne sürgün edilen tutsakların 15 saat süren ve ölümle sonuçlanan yolculuğunu, kanlı yolculuktan 20 yıl sonra yazdı. Kav’ın yazdıklarından şunları öğreniyoruz: <br /> <br /> Fuat Kav, 1989 yılında bir grup arkadaşıyla Eskişehir Cezevindeki uygulamaları, Adalet Bakanlığı'nın 1 Haziran genelgesi olarak bilinen genelgeyi protesto etmek için arkadaşlarıyla birlikte bedenlerini açlık grevine yatırdı. <br /> <br /> Öykü de o gün orada başladı. <br /> <br /> Mavi Ring öyküsü, Mavi Ölüm öyküsü. <br /> <br /> Açlık grevinin 35. gününde Eskişehir’den Aydın’a, Fuat Kav’ın deyimiyle ‘ölüme’ gönderildiler. Pek çok tutsağın yanı sıra 26 PKK’li tutsak Mavi Ring adı verilen özel yapılmış ve hücerleri olan araca özel olarak bindirildiler. Onlar PKK’liydi, Ankara’nın özel husumeti vardı ve hesaplaşma günüydü. Elleri bir birlerine kelepçelenen açlık grevindeki tutsakların yaşadıklarını anlatıyor Fuat Kav, Mavi Ring adlı kitabında. Yazın sıcağında 15 beş saat süren işkenceli yolculuğun anlatıldığı kitapta nelerin yaşandığını okuyacaksınız.<br /> <br /> 20 yıl önce vurdular onları bir yaz sıcağında. Martin kurşunuyla vurmadılar, Eleman kurşunuyla vurmadılar. Suyla vurdular, havayla vurdular, ateş topuyla vurdular...<br /> <br /> Geriye son sözleri kaldı: ‘Kalbim bu acıya dayan, varsın işkenceler dağlasın seni...’<br /> <br /> Öyle de oldu, öyle yaptılar. Yürekleri dağlandı ama dayandılar: ‘Biraz daha dayan’ dediler. Sadece biraz daha... Zamanla yarıştılar. Zira karşılarında ölüm vardı. Ya kazanacaklardı ya da kaybedeceklerdi. <br /> <br /> Yolculuğun sonunda açlık grevindeki tutsaklardan Hüseyin Eroğlu ve Mehmet Yalçınkaya yaşamlarını yitirdi. Kav, kitabını Hüseyin Eroğlu, Mehmet Yalçınkaya, Mustafa Gezgör, Doğan Kılıçkaya ve inançları uğruna yaşamını yitirenlere adıyor. <br /> <br /> Kitabı yazan Fuat Kav, yaşarken mi çok acı çekti, yoksa yazarken mi? <br /> <br /> Elbette bunun yanıtı yazarda saklı. Sır olarak mı saklayacak, yazacak mı onu da? Bildiğimiz şu; onların öyküsü o gün orada başlamadı ve orada da bitmedi. “Mavi Ring” özel olarak 26 kişinin öyküsü olsa da, hepimizin ve Kürtlerin öyküsünün kısa bir özeti aslında. Açlık grevi 45. gününde yapılan anlaşmayla son bulduğunda, sol yurmruklar Hüseyin Eroğlu ve Mehmet Yalçınkaya için kalkacaktı. Bir dakikalık saygı duruşu onlar içindi...<br /> <br /> En güzel marşlar onlar için söylendi, en içten zılgıtlar onlar için çekildi. Söylenecek söz bitmemişti. Gidenlerin idealleri geride kalanların idealleri olacaktı ve öyle de oldu.<br /> <br /> Fuat Kav’ın yazdıkları bunlar. Ya yazmadıkları?<br /> <br /> Eminiz ki 20 yıl, 6 ay, 6 günün gerçeği bu kadar değil. Yaşadıkları ve tanık oldukları bu kadar olmadığına göre; haydi hayal edelim: Bu güzel insanlar neler yaşadı? Yaşananların bu kısa özet, olan Mavi Ring kanımızın donmasına yetiyor da artıyor... <br /> <br /> Onların gözleri ateşinde kaldı, kırmızıya yenilen beyaz tabutta... O gün kendine çekildi bütün zamanlar. Ateşin duvarında susuz ve havasızlardı. İzleri, acısı onlarda kaldı, dokunamadıkları en nazlı yerlerinde... Işıklarıyla özgürlük, yol oldu onlara. İz sürdüler yarınlara... Onların yolculuğu devam ediyor. Mutlu yarınların özgürlüğüne..</div>

Erdal Er mavi ring´in hikayesini anlatti...

Erdal Er Mavi Ring`in hikayesinianlatti... Onlar içimizden birileriydi. Düşleri, özlemleri, idealleri vardı. On yedi, on sekiz, yirmi yaş...

Devamı »

Paris katliamının sorumlusu RTE

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table style="color: #333333; font-family: Verdana, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 19px; margin: 0px; padding: 0px;"><tbody style="margin: 0px; padding: 0px;"> <tr style="margin: 0px; padding: 0px;"><td style="margin: 0px; padding: 0px;">Paris’te üç kadın siyasetçinin katilleri hala açığa çıkartılmadı. Kimi iddialar ve yapılan soruşturmalar temelinde varılan bazı ipuçları olmasına rağmen, gerçekler hala karanlıkta kalmaya devam ediyor.<br> <div style="padding: 0px;"> Fransa hükmetinin bazı açıklamaların, soruşturmayı yürüten savcının Ömer Güney’le ilgili olarak vermiş olduğu kimi bilgilerin dışında ciddi bir gelişme sözkonusu değildir. Oysa eldeki bilgiler, belli bir araştırma sonucunda ortaya çıkan kimi ipuçları, katil veya katillerin kimler olduğunu, ama daha da önemlisi katillere tetiği çektirenin hangi devlet olduğunu gösteren çok önemli bilgiler vardır.<br> Evet, Fransız savcısının yaptığı açıklamaya göre katil zanlısı Ömer Güney’dir. ‘Ancak Ömer Güney’le bağlantılı olan kişi veya devletler bilinmediğinden kesin bir bulguya ulaşmak mümkün olmamıştır’ diyen savcı, tescilli MİT ajanı Murat Şahin’in açıklamasından sonra hala harekete geçmemesi, sorunlu bir soruşturmanın olduğunu göstermektedir.<br> <br> </div></td></tr></tbody></table></div>

Paris katliamının sorumlusu RTE

Paris’te üç kadın siyasetçinin katilleri hala açığa çıkartılmadı. Kimi iddialar ve yapılan soruşturmalar temelinde varılan bazı ipuçları o...

Devamı »

Strasbourg açlık grevi konuşması

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwD_2OJMacZEp1zqvdUBmPt4ThlOgVzrUGn8YAJC_VyHQ7Z043youWLyVyhjmA9SbeZ8nS7wLkmapU_E1kMzqunivAgL9JCQoS0EJQ0y2f-rBtUkvcPZnJI6mCtETVEIg91L2w2wfvyP4/s1600/strazburgaclc4b1kgrevi2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="204" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwD_2OJMacZEp1zqvdUBmPt4ThlOgVzrUGn8YAJC_VyHQ7Z043youWLyVyhjmA9SbeZ8nS7wLkmapU_E1kMzqunivAgL9JCQoS0EJQ0y2f-rBtUkvcPZnJI6mCtETVEIg91L2w2wfvyP4/s1600/strazburgaclc4b1kgrevi2.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="266" mozallowfullscreen="mozallowfullscreen" src="https://www.youtube.com/embed/4IHldEVJM6k?feature=player_embedded" webkitallowfullscreen="webkitallowfullscreen" width="320"></iframe></div> <br /></div>

Strasbourg açlık grevi konuşması

Devamı »

Üç yiğit kadın...

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZjGbpRXsDof7QUIQwGZjhXVEso87fwtHkP6MHh3KWiJFwgZ0dAtEg3_Dn0yBIRacdhseYrq-8xJImNqmH4fZJyAplHi_mnG980wIQS7UxKyK8LJPAi4cX8sJcQTrhipgNJSev7lkKiIY/s1600/nuce_12012013-150922-1357999762.23.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZjGbpRXsDof7QUIQwGZjhXVEso87fwtHkP6MHh3KWiJFwgZ0dAtEg3_Dn0yBIRacdhseYrq-8xJImNqmH4fZJyAplHi_mnG980wIQS7UxKyK8LJPAi4cX8sJcQTrhipgNJSev7lkKiIY/s400/nuce_12012013-150922-1357999762.23.jpg" width="640" /></a></div> <br /> <div class="haber-kutu" style="background-color: white; border: 0px solid blue; color: #444444; float: left; font-family: Arial; font-size: 12px; margin-bottom: 20px; width: 588px;"> <div style="color: #282828; font-size: 13px;"> Kızıl saçlı, Seyit Rıza’nın hırçın torunu, Dersim’in asi kadını Paris’te vuruldu iki arkadaşıyla, hunharca. Haince, kalleşçe, sinsice vuruldu asi kadın ve iki arkadaşı. Munzur gibi kederli, Laç deresi gibi hüzünlü, Zilan gibi öfkeli olan bu hırçın, asi kadın ve iki arkadaşı, dün Paris’in tam orta yerinde bir suikast sonucu vuruldu...<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Vurulurken asi kadının gözlerinden ateşler püskürttüğünü, büyük bir öfkeyle onu vuran namerde keskin bir bakış fırlattığını, ‘ah ah keşke kalleşçe vurulmasaydım’ dediğini iyi biliyorum...<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Ama vurulmuştu işte kalleşçe, hince ve puştça/Vurulmuştu arkadan, vurulmuştu ensesinden, vurulmuştu ölümcül yerinden/Vurulmuştu üç can, üç fidan, üç kızıl karanfil/Vurulmuştu Paris’te üç devrimci, üç millitan, üç Apocu... Ve vurulmuştu üç özgürlük çiceği, üç özge can, üç özgür kadın vurulmuştu Paris’te...<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> <b>Sakine Cansız...</b><br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Tepeden tırnağa bir devrimciydi. Sadece herhangi bir devrimci değil, ama aynı zamanda PKK’nin de en yiğit kadınıydı. O da değildi sadece, Apocu olmanın da en derin ruhunu taşıyordu. Çağdaş Zarife’ydi o, yiğit Seyit Rıza’nın yiğit kızıydı, Yado’nun kabına sığmayan cesur kızıydı.<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Mutlaka tarihi bir kadın şahsiyetle kıyaslanacaksa eğer, bana göre İngiliz işgaline karşı başkaldıran Fransız halkının en güzide asi kadını Jeanne D’Arc’a benzerdi o. Evet, o Kürt Jeanen D’Arc’ıydı. Asi mı asiydı, inatçı mı inatçıydı, çizgide ısrarlı mı ısrarlıydı, kısacası o sömürgeciliğin, hain ve ihanetin ‘başbelası’ydı.<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Sözcüğün gerçek anlamıyla bir ‘başbela’ olan Dersim’in bu asi kadını bir direniş, bir ateş topu, bir inanç abidesi gibi dimdik duran duruşuyla, PKK hareketinin bir semboluydu. PKK’nin kuruluş sürecinden son nefesini verdiği ana kadar hep kararlıca yürüyerek, büyük bir inançla yolundaki tüm handikapları aşmasını bilen bu asi kadın, Diyarbakır Zindanı’nda da müthiş bir direniş örneğini göstermişti.<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> <b>Fidan Doğan...</b><br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Rojbin, yani Fidan Doğan hayatını devrimci mücadeleye adayan bir kadın olarak hep en önde yürümesini bildi. Hem kadın hem de diplomatik çalışmalarını başarıyla yürüten Fidan Doğan başarılı bir Kürt diplomatı olarak bıkıp usanmadan çalışmış, Kürtlerin kanını döken sömürgeci devletlerin teşhir olma konusunda büyük bir emeğin sahibi olmuştur. Strasbourg açlık grevinin Avrupa ve dünya kamuoyununda gündem oluşturulmasında çok önemli rol oynayan Rojbin sempatik, moralli, umut ve zafer dolu bir duruşun sahibiydi. Kürtlerin çilesininden, çektiği acılardan, yaşamış oldukları işkenceli yaşamdan, yakılıp yıkılmış umutlarından bihaber olan, daha doğrusu tüm bunlara karşı gözlerini yuman Avrupalıların kapılarını vura vura adeta imkansızı başarmış bir kadın çalışanı olarak her zaman takdir kazanmıştı.<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Ve Rojbin yok artık fiziki olarak aramızda ve Fidan’ın yüzündeki o güzel ve Berçemvari gülüşüne artık sadece resimlerdeki haliyla yetineceğiz. Ama sevinmesinler cellatlar, isterik çığlıkları atmasınlar katiller, göbek atıp sevinmesinler karanlık yüzlü yaratıklar, Kürt halkı, Kürt kadınları O’nun ve iki arkadaşının ruhundaki özgürlük bilincini mutlaka ama mutlaka ruhlarının derinliklerinde filizlendireceklerdir.<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> <b>Leyla Söylemez...</b><br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Ronahi, yani Leyla Söylemez inanç dolu genç bir kadın millitan olarak mücadeleye katılırken; ‘hayatımı genelde kadınlara, özelde ise Kürt kadınlarının kurtuluşuna ve Kürt halkının geleceğine adayacağıma söz veriyorum’ demişti. Avrupa’da dağılan ve kapitalist modrnitenin dişlerinin arasında öğütülen Kürt gençlerini örgütleyen Ronahi de, Kürt halkının özgürlük şehitlerinin arasında yer almayı bilmiştir. İnançlı, kararlı ve sağlam duruşuyla halkına özgürlüğü armağan etmeye yemin içmiş olan bu genç parti militanının intikamını, Kürt gençlerinin özgür bir Kürdistan’ı kurarak alacakları tartışılmazdır.<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Kürt halkı sizi unutmayacak/Kadınlar idealinizi idealleri olarak görecek/’Söz onurdur onuru çiğnetmeyeceğiz’ diyebilecek milyonlarca kadın ve erkek, taşıdığınız özgürlük bayrağını hiçbir zaman yere düşürmeyeceklerdir...<br /> <br style="color: #666666; font-size: 12px;" /> Ruhunuz şad olsun...</div> </div> </div>

Üç yiğit kadın...

Kızıl saçlı, Seyit Rıza’nın hırçın torunu, Dersim’in asi kadını Paris’te vuruldu iki arkadaşıyla, hunharca. Haince, kalleşçe, sinsice ...

Devamı »

Fuat Kav'ın masum bir hikayesi

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2ZAuqOY981rTMp689ocwZUWu3bbd1lwfYvbIRaGLlkF2KVgG7f4xDNVN6J7RHcsPP1GqH9Gq75Mvi499CGRYu9G6L0hmDkLa0Cazolhu7WJ1P9pY_rIHMgb8sTSI6r0hKeYm6o15_bwM/s1600/IMG_0783.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2ZAuqOY981rTMp689ocwZUWu3bbd1lwfYvbIRaGLlkF2KVgG7f4xDNVN6J7RHcsPP1GqH9Gq75Mvi499CGRYu9G6L0hmDkLa0Cazolhu7WJ1P9pY_rIHMgb8sTSI6r0hKeYm6o15_bwM/s1600/IMG_0783.JPG" /></a><b>Fuat Kav'ın masum bir hikayesi</b><br /> <br />  (SABRİ AGIR)<br /> <br /> Olamazdı. Gerçekten Yılmaz Güney'den mektup gelmiş miydi? Alıp elinden bir çırpıda, adeta bir nefeste okudum. Evet, gerçekten de Yılmaz Güney'den gelmişti ve de yazdığım mektubun yanıtıydı...<br /> <br /> "Milyonlarca Kürt çocuğu gibi ben de hayata erken atılmıştım. Sömürüyü adeta doğarken hissetmiş, baskı ve zulmü daha çocukluk yıllarımda bizzat yaşayarak öğrenmiştim. Olay ve olguları çok daha erken kavrama ve bunun analizini yapma durumunu yaşam bir zorunluluk olarak öğtetmişti bize…" diyen cümlelerle başlıyor yaşamını anlatmaya, Fuat Kav.<br /> <br /> Yaşamını Kürt halkının özgürlüğüne adamış, gençliğinin tümünü zindanlarda geçirmiş. Fakat O, bu yıllarını adeta dondurmuş da, şimdi o gençlik yıllarını yaşıyormuş gibi heyecanlı, yaşam dolu, çocuksu biri. Onun hayatında yaşamı boyunca unutamadığı iki insan var. Birini gururla ve yüksek sesle anlatırken, diğerini biraz utangaç ve biraz da çekinerek anlatıyor arkadaşlarına. İkisini de birer idol olarak benimsemiş. Biri ile uzun yıllar birlikte kalmazsa da hayatında sadece yaşamı değil ölümü de paylaşmak istediği ve O'nun adı her geçtiğinde kendini suçlu hissettiği, bir ağabey, bir önder, bir güzel insan olarak benimsediği Kemal Pir. Kemal Pir'i tanımak Fuat Kav için yaşamın anlamı, ayrıcalığı, ondan sonrası ise zorunluluk. Onun için Kemal<br /> Pir'in anlamını yorumlamaya çalışmayacağım. Hayri Durmuş'un kendisi ile ilk sohbetini ve bu mücadelenin gereklerini nasihat gibi kendisine fısıldayışını da.<br /> <br /> Bu yazıda Fuat Kav'ın hayatını değiştiren, onu bu kavganın içine atan, yıllardır uğruna ölümlere gidip geldiği bu sevdada çocuksu yürüyüşüne ışık tutan kişiyi yazmak istiyorum. Fuat Kav'ın Yılmaz Güney sevdasını. Yılmaz Güney hikayesini. Fuat Kav'dan ilk duyduğumda hem şaşırmış, hem sıcak bir tebessümle olayın güzelliğini kıskanmıştım. Şöyle anlatıyordu: "Sınıf bilincimi en fazla geliştirip keskinleştiren sanatçıların başında geliyordu. Ütopyamın, yeni dünyamın ve ruhumun derinliklerinde oluşturduğum yeni yaşam tarzımın kahramanıydı O…"<br /> <br /> Fuat Kav, Urfa'nın yoksul köylerinden birinde, feodalitenin derin çelişkilerini, yaşamın her karesine nüfuz ettiği koşullarda erkenden fark ederek büyüyor. Daha gençlik yıllarında Ağa'nın onca köylüye zulmünü, sömürüsünü, adaletsiziliğini fark ettiğinde bunu kabul edemeyeceğini söylüyor. Ama buna karşı nasıl mücadele edeceğini ise bilmiyor. Zamanla bir taraftan çelişkileri fark ederken öte yandan yaşamın şifrelerini çözüyor, ayrıntıları ile tanışıyor. Yine kendi deyimi ile; "Giderek artık yavaş yavaş kültürel, sanatsal ve düşünsel dünyayla tanışmam ve bu alanlara belli bir ilgi duyma sürecim gelişti. Artık sinemaya, konserlere, değişik seminer ve panellere gidiyordum. Belki iyi bir konuşmacı, iyi bir yapımcı değil ama iyi bir izleyici ve iyi bir dinleyiciydim. Konserler, sinema ve seminerler bana heyecan veriyor, farklı, değişik bir dünyanın da var olduğuna dair kafamda ilk düşünce filizi oluşuyordu. Hele hele bazı film ve sanatçıların duruşu, sınıf bilincimin gelişmesinde adeta özel bir okul görevini görüyordu. Aslında normal koşullarda veya normal diyebileceğimiz şartlarda fazla abartılacak bir durum değildi, ama mevcut sistemi kabul etmeyen, bu nedenle değişik fikir ve alternatifler peşinden koşan birisi için bu film ve sanatçılar olağanüstü heyecan veriyordu…"<br /> <br /> Yılmaz Güney'i ütopyasının, yeni dünya görüşü ve ruhunun derinliklerinde oluşturduğu yeni yaşam tarzımın kahramanı olarak görüyor: "Yılmaz Güney, ağa ve patronlara, işbirlikçi, yalakacı ve ikiyüzlü kesimlere karşı mücadele yönü ağır basan filmler yapıyor ve bu filmler duygularıma fazlasıyla hitap ediyordu. Yoksuldan, ezilenden, acı çekenden yana, zulüm ve haksızlık edenlere, baskı ve zalimlik yapanlara, gücünü, para ve otoritesini kendi bireysel çıkarları için kullananlara karşı duruşu son derece net ve sert olan Yılmaz Güney'i hayalime, ütopyama ulaşmamda somut olarak görebildiğim tek kişiydi…" şeklinde devam ediyor.<br /> <br /> Yıllar böyle hızlı, yaşam böyle sancılı geçerken Fuat Kav buna karşı mücadelede gecikmek istemiyor ve 1977 yılında 'Acaba Yılmaz Güney bana bir yol bulabilir mi?' diyerek oturup kendisine bir mektup gönderiyor. Yılmaz Güney o zaman Kayseri'de tutukludur. Mektubun yazılma gerekçesi ve özeti şu: "Evet, Kayseri Cezaevi'ndeydi. Kendisine hem bir hayranı, hem bir hemşerisi hem de sınıf bilincinin ilk sürecini yaşayan birisi olarak bir mektup yazmış, onunla bu şekilde de olsa tanışmak, ilişkilenmek, ondan bir şeyler almak istemiştim. Cevabı gelir mi, gelmez mi diye de çok düşünmemiştim. Daha doğrusu bana cevap verebileceğine fazla ihtimal vermemiştim. İçinde yaşadığımız düzenin nasıl bir düzen olduğunu, emekçilerle burjuvazinin arasındaki çelişki ve çatışmaları ve buna karşı nasıl bir yaklaşım geliştirilmesi gerektiğini, verili hayatın boş ve anlamsız olduğunu, bir insanın onurlu ve kişilikli yaşamakla ancak yaşamının anlam kazanabileceğini, hayatı anlamlı kılanın özgür bir kişilik ve bu kişiliğin içinde yaşayacağı özgür bir toplum olduğunu yazmıştım. Yani daha çok özgürlük, kavga, sınıf mücadelesi, verili düzenden kurtulma gibi konuları ele almıştım… Tabii ki bunları o zamanki bilincim ve ideolojik düzeyimle kaleme almıştım. O dönemde onun fikirlerini çok merak ediyordum. Yine o yıllarda sinemaların önünde ya da içinde MHP'lilerle kavgalar ederdik; Yılmaz Güney'i destekleyenler ve desteklemeyenler seklinde. O mektupta bunu da yazmış, 'senin için zaman zaman kavga da ediyoruz' diye söz etmiştim. Tabii ki kendi fotoğrafımı da bu zarfa koymayı ihmal etmedim…" diyor. Ve mektubu bir umutla yazdığını, karşılık beklemediğini, sadece duygu ve düşünce dünyasındaki çelişkilerin tek adresi olarak Yılmaz Güney'i gördüğünü söylüyor gülerek.<br /> <br /> Fuat Kav bu yıllarda bir lokantada garson olarak çalışıyor. Toplumun her kesiminden insanları, servis yaptığı bir lokantada tanıyor, yaşamı böyle öğreniyor. Ve bir gün, hiç beklemediği bir gün, garson arkadaşlarından biri elinde bir zarfla yüksek sesle Fuat'a seslenerek içeri giriyor.<br /> <br /> O anı Fuat Kav şöyle hatırlıyor: "Herkesi adeta yara yara bana gelerek, 'Yılmaz Güney'den sana mektup var' dedi. Nefesi kesilmiş, kesik kesik konuşuyordu. Her nefes aldığında bir hece oluşturuyor, cümlesini tamamlayıncaya kadar epey zaman geçiyordu. Hala aklımdadır o arkadaşımın davranışları ve benim ona deyim yerindeyse aval aval bakışım. Olamazdı. Gerçekten Yılmaz Güney'den mektup gelmiş miydi? Alıp elinden bir çırpıda, adeta bir nefeste okudum. Evet, gerçekten de Yılmaz Güney'den gelmişti ve de yazdığım mektubun yanıtıydı. Çok fazla hatırlamıyorum ancak o mektubun unutamadığım cümlesi şuydu: 'Benim için kimin ne söylediği çok fazla önemli değildir. Önemli olan, tarihin beni nasıl yazacağıdır. Emekçilerin haklı olduğu ve bir gün mutlaka kazanacağı kesindir. Ayrıca benim için kavga etmenize gerek yok, eğer kavga edecekseniz bu kavga sınıf adına, demokrasi ve sosyalizm adına olmalıdır…' diyordu."<br /> <br /> İşte ne oluyorsa o andan sonra oluyor ve Fuat Kav'ın hayatı orada değişim kulvarına giriyor. Fuat Kav arkadaşının elinden mektubu alıp okuyunca o anda lokantada iki müşteri bu tarihi ana şahitlik ediyorlar. Hoşlarına giden bu kişi ile tanışmak ve arayışlarını öğrenmek istiyorlar. Fuat Kav elinde mektupla içeri geçip ayrıntıları okumaya ve okuduklarını heyecanından kurtularak anlamlandırmaya çalışırken, yine aynı garson arkadaşı içeri girer ve iki müşterinin kendisi ile konuşmak istediğini söylerler. Gidip o müşterilerle konuşan Kav, o diyalogu şeyle özetliyor: "Yanlarına gittim ve tanıştık. Adaşım olan kişi bana neden Yılmaz Güney'le yazıştığımı sordu. Ben de arayışlarımı anlattım. Onlar da, Kürdistan devrimcileri ve anlattığı bu arayışlarının yaşamsallaştırıcıları olduklarını söylediler. Hemen orada, egemen sınıfların genel duruşuyla bağlantılı olarak Kürt sorununu anlatmaya başladılar. Anlattıklarına, çok yabancı değildim ve bana uyan yanları olmakla birlikte çok fazla algılayabildiğim şeyler de değildi. Çünkü bana sınıf mücadelesinin en kaba hali, en doğrudan mücadele etme tarzı lazımdı. Ulus ve ulusun kurtuluşu o zaman benim için gözle görülür bir çelişki olmadığı gibi fazla aciliyet de arz etmiyordu. Sosyalist deyimle, temel çelişkim, en önde olan sorunum burjuvaziydi, egemen sınıflardı, ağa ve derebeyleriydi. Ama tabii ki her ikisi de sırayla ulusal sorunu, Kürt meselesini sınıfla, ağayla, derebeyleri ve genel anlamda burjuvaziyle bağlantı kuruyordu. Bu da bana uyan, bana anlamlı gelen bir durumdu. Sonuçta sistemi benimsemeyen, sistem karşıtı olan ve bu sistemin mutlaka değişmesi gerektiği sonucuna varan birisi olarak Kürt sorunuyla da böylelikle tanışmış oldum. Sonra bu kişilerle randevulaştık ve görüştüğümüzde de bir emekçi olarak, Kürt sorununun da Türkiye'nin bir parçası olduğunu, emekçilerin egemen sınıftan kurtulup sömürüsüz bir dünyada yaşayabilmesi için öncelikli görevin, kendi ulusunu, dilini, yaşam tarzını bilmek gerektiği sonucuna ulaştığımı anlattım. Eğer bu bilince ulaşılmazsa emek mücadelesinin verilmesinden de sonuç alınamayacağını söyledim. O günden itibaren de bu mücadelenin değişik yerlerinde, değişik zamanlarında, değişik cephelerinde katkı sunmaya çalışan bir insan olarak yaşamımı sürdürüyorum işte…" diye özetliyor.<br /> <br /> Beni etkileyen bu hikayeyi Fuat Kav ve 14 arkadaşının Strasbourg'da yürüttükleri açlık grevine yattığı günden beri her an yeniden dinlemiş gibi olurum. Geçenlerde kendilerini ziyarete gittiğimde Fuat Kav'a anlatınca bana o çocuksu gülüşünden bir gülüşle karşılık verdi. "Ne oldu o mektup?" diye sordum. Güldü. "Hakketen yaw" dedi. Geçenlerde abisine sormuş. Uzun bir süre evde hatıra olarak kaldırılan mektubun sonra kaybolduğunu öğrenince üzülmüş. Bir de Yılmaz Güneyi uzun süre sonra ayrı bir fraksiyondan olduğunu öğrenince. "Ama dert etmiyor. Benim için önemli olan ağaya ve egemenlere karşı duruşuydu" diyor. Ve ekliyor: "Yıllar sonra Yılo'cularla Cıno'cuların birer ideolojik fraksiyon farkı olarak gençler arasında yayıldığında, bir Yılo'cu olarak onun benden, bizden olmadığını öğrendiğimde fazla dert etmedim. Çünkü artık Kürdistan devrimcileri ve Kemaller, Hayriler, Mazlumların arkadaşıydım" diyor.<br /> <br /> Gülüşerek ayrılıyoruz ziyaretlerinden. Şimdi dönüşümsüz süresiz açlık grevinin 30. gününde. Bu mücadeleye başladığı günün aynı heyecanı, aynı coşkusu ve aynı kararlılığıyla.<br /> (Bu ilginç hikayeyi ilk duyduğumda hem şaşırmış hem de kendi yaşamımdan bir kesit görmüştüm. O'da milyonlarca Kürt çocuğu gibi…)<br /> <div> <br /></div> </div>

Fuat Kav'ın masum bir hikayesi

Fuat Kav'ın masum bir hikayesi  (SABRİ AGIR) Olamazdı. Gerçekten Yılmaz Güney'den mektup gelmiş miydi? Alıp elinden bir çırpıda...

Devamı »

Kusursuz bir devrimci, Kemal Pir

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhX7pawaOtiPt1_yo_mSdYrFCDw9SMMz3lx2fLP452iNdcdI37KWe3cwr7RIA0dNGioeg7QCaZlK_aMB0mnQZfO7MGRyDPS6X05zzOWJ-hwtfWVxC0agN7xvmECpe-6qc5qYNCOWoue6EA/s1600/i%C3%A7erik.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhX7pawaOtiPt1_yo_mSdYrFCDw9SMMz3lx2fLP452iNdcdI37KWe3cwr7RIA0dNGioeg7QCaZlK_aMB0mnQZfO7MGRyDPS6X05zzOWJ-hwtfWVxC0agN7xvmECpe-6qc5qYNCOWoue6EA/s1600/i%C3%A7erik.jpg" /></a><b>Kusursuz bir devrimci, Kemal Pir</b><br /> <br /> Devrimcilik yaşamımın temel çizgisini belirleyen, arkadaşlarımın başında Kemal Pir geldiğini tereddütsüz bir biçimde söyleyebilirim. Devrimci yaşamımın ana çizgisine damgasını vuran O’dur. Hayatımın ‘olmazsa olmaz’ kahramanı olan Kemal Pir, her zaman örnek aldığım büyük bir devrimciydi. ‘O’nu 1977 yılında ilk gördüğüm günden 1982 yılında en son nefesini verdiği ana kadar hep örnek aldığım bir devrimci oldu. Onun gibi olamadım belki, ama onun gibi bir devrimci olmayı hep düşledim.<br /> <br /> Mükemmel insan var mı bilemiyorum, ama Kemal Pir gerçekten de mükemmel bir insandı. Onu tanıdığım zaman dilimi içerisinde en ufak bir kusur görmedim onda, hatta bir ara ‘hatasız, kusuru olmayan insan olur mu’ diye düşünmekten kendimi alamadığım bir zamanda biraz daha dikkatli izleyerek, özel yaklaşarak bir kusur aramaya başladığımı hatırlıyorum. Hayır, onda tek bir kusur görmemiş ve ‘işte eğer olunacaksa böyle bir insan olunmalıdır’ diyerek, beni hayal kırıklığına uğratmadığı için ona olan hayranlığım bir kat daha artmıştı.<br /> <br /> Tılsımı asla bozulmayan bu devrimcinin en önemli özelliği karşı tarafı etkileme gücüydü. Korkunç etkilerdi karşı tarafı. İnsanı efsunlar gibiydi. İnsanı adeta hipnotize sanatıyla etkileyerek ikna ederdi. Ses tonu ile mimikleri, bakışları ile duruşu arasındaki ahenk müthişti. Gerektiği zaman konuşur, gerektiği zaman durur, yeri geldiğinde düşünce belirtir, yeri geldiğinde de susmasını bilirdi. Oturuşu, kalkışı, yürüyüşü ve duruşu da aynı oranda ölçülü olurdu.<br /> <br /> Karadeniz’in suyundan mıydı, huyundam mıydı, yoksa devrimci olmanın bir gereğimiydi tam bilemiyorum, ama hem son derece disiplinli, hem birazcık katı, hem de insan olmanın ağırlığını taşıyan bir konumdaydı. Ama Karadenizli olmanın öne çıkarttığı en belirgin özelliği, yerinde durmayan, her zaman aksiyon halinde olan, daha doğru bir ifadeyle dünyayı parmaklarının üzerinde oynatabilecek kadar atik ve atılgan olma haliydi.<br /> <br /> Israr, verdiği sözlerin gereklerini yerine getirme, doğru, disiplinli ve sonuç alıcı bir tarzda çalışma, doğru ve özgür yaşamı anlamlı bulma onun en temel özelliklerindendi. Yaratıcıydı, tıkanma durumunda yeni yol bulma konusunda son derece yaratıcıydı. Koşullara, olaylara ve sürece mahkum olmayacak kadar özgürdü. Hazır yolda yolculuk yapma yerine, daha çok yeni bir yol bularak yolculuk yapmayı tercih eden bir keşifçiydi aynı zamanda.<br /> <br /> Devrimciliğinden zerre kadar taviz vermeyen, ilkelerini çiğnetmektense bedenini çiğnetmeyi tercih eden, ideolojik katılığı ile felsefe zenginliğini, siyasette ise esnekliği temel almayı gayet iyi ayarlamayı bilen bu enternasyonalist devrimciyi en fazla derinleştirip yoğunlaştırdığı yer ise, Diyarbakır Zindanı olmuştur. Diyarbakır Zindanı, O’nu büyük bir eylem filozofu haline getirmişti. Devrimciliğinin en derin, en berrak ve en rafine hali burada bir kez daha gözler önüne serilmiş ve geliştirdiği eylemlerle O’nu gerçekten de ulaşılması çok zor bir ermiş haline getirmiştir.<br /> <br /> Büyük Ölüm Orucu projesi ve bu projede en ön saflarda yer alması, O’nun ne kadar öngörülü, çetin, sağlam, boyun eğmez, devrimciliğinden taviz vermez bir devrimci olduğunu göstermişti. Ölüm orucunun ilerleyen günlerinde , Kürdistan Devrimi’nin temeli burada, Diyarbakır Zindanında yeniden atılmıştır. Eğer kazanırsak devrim bu temel üzerinde inşa edilerek büyüyecek, kazanamasak devrim gelişemez’ derken, Amed zindanı ile genel mücadele arasındaki birliği anlatmak istemişti.<br /> <br /> Esat Oktay, bu büyük devrimci karşısında gerçekten de çaresiz ve zavallı bir konumdaydı. İşkenceden başka elinden bir şey de gelmiyordu. Esat Oktay, O’nu saflarına çekmeye çalışıyordu sözde. Ama boşuna çırpınıyordu. Kemal Pir, Büyük Ölüm Orucu Eylemine girerken, “Bak patron, bana iyi bak, seni o kadar zorlamama rağmen örgütüme katılmadın, yeniden eyleme başladın. Ama bu sefer başarısız kalırsan sana neler yapacağımı tahmin etmelisin” demişti. Kemal Pir yanıtsız kalır mı hiç? “Bana iyi bak yüzbaşı, Ben kemal Pir’im. İkinci kez yenilmenin sonuçlarının ne olacağını gayet iyi biliyorum. Bu nedenle bu sefer ben kazanacağım. Bu kez zafer benim ve arkadaşlarımın olacak. Sadece bizim kaderimiz değil, bir halkın kaderi de söz konusu. Bu nedenle kazanmaya mahukumuz” diye yanıtlamıştı...<br /> <br /> Ve Esat Oktay, O’nu alıp 36. Koğuş denilen 4 kattan oluşan hücreler bölümünün en üst katına koymuştu. Kemal Pir burada, bu hücrede önce hücre hücre erimiş, sonra gözlerini, ardından duyum organlarını, daha sonra belleğini kaybetmişti. 55 günün ardından hastaneye kaldırılmış, 57. günde de sonsuzluğa doğru yol almıştı... Gerçekten de 'O' kazanmıştı.<br /> <br /> *Fuat Kav (1 Mart tarihinden bu yana Strasbourg'da süresiz dönüşümsüz açlık grevinde)<br /> <br /> fuatkav@hotmail.com<br /> <div> <br /></div> </div>

Kusursuz bir devrimci, Kemal Pir

Kusursuz bir devrimci, Kemal Pir Devrimcilik yaşamımın temel çizgisini belirleyen, arkadaşlarımın başında Kemal Pir geldiğini tereddütsüz...

Devamı »

Kaybetmeye mahkûmsunuz...

Bugünkü köşemde 2010 yılında yaşadıklarımızı, yeni yılda ise yaşayacağımız olasılıkları yazmayı düşünüyordum. Kendimi bu temelde hazırlamış ve aldığım notlar daha çok bu eksendeydi. İşin usulü de böyleydi.<br /> <br /> Siyasetçiler gibi, gazeteci ve yazarlar da bu tür günlerde eski ve yeni yıl değerlendirmesini yaparlar genelde. Eski yılda nelerin kaybedildiği, nelerin kazanıldığı, yeni yıl ise insanlığa neleri verip neleri alacağı konusunda belli bir yoğunlaşmayı yaşamak elbette ki daha doğru ve yerinde bir tutumdur...<br /> <br /> Ancak olmadı...<br /> <br /> Gelişmeler farklı yönde gelişti...<br /> <br /> Türkiye'de siyasete öncülük eden politik ve askeri güçler buna izin vermedi...<br /> <br /> Cumhur'un başı olan Abdullah Gül'ün başkanlık ettiği MGK bu doğal gelişim seyrimizi bozdu...<br /> <br /> Yine siyaseti yazacağım, bir kez daha Türk devletinin inanılmaz derecedeki inkârcı ve kendine göreliliği ele alacağım. Devletin ve onun başı Abdullah Gül'ün tutumunu bir kez daha kâğıda dökmek zorunda kalacağım.<br /> <br /> Cumhuriyetin kuruluşundan beri siyasete, ekonomiye, sosyal yaşama, sağlık ve hatta doğal ruhi şekillenme birliğine bile karışan ve bütün bu temel olgulara egemen olan Milli Güvenlik Kurulu'nun tehditlerini ele alma zorunluluğu vardır.<br /> <br /> Bundan iki gün önce Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün başkanlık ettiği MGK olağan toplantısını gerçekleştirdi. Toplantı olağandı, ama alınan kararlar, yazılı açıklamada kullanılan üslup, hatta toplantıya katılan üyelerin tutum ve davranışları son derece olağanüstüydü.<br /> <br /> MGK'nin yazılı açıklamasında, neredeyse her cümlede 'bayrağımız', 'Türkçemiz', 'devletimiz', 'güçlüyüz', 'kuvvetliyiz', kimseye pabuç bırakmayız', 'herkes ayağını denk atsın' vurgusu vardır.<br /> <br /> Abdullah Gül'ün MGK'na başkanlık ettiği ve dolayısıyla MGK'nin tehditlerinin altına imzasını attığı bir devlet 'büyüğü' olarak hemen ayağının tozuyla Diyarbakır'a gitti. Abdullah Gül'ün Diyarbakır'a gitmesini yorumlamaya mahal vermeyecek kadar açıktır: Tehdit!<br /> <br /> Evet, MGK ve ona başkanlık eden Abdullah Gül, hem toplantıda Kürtleri tehdit etti, bunu Diyarbakır gezisiyle daha da pekiştirdi. 'Aklınızı başınıza alın' mesajıdır Gül'ün Diyarbakır'a gitmesi.<br /> <br /> Bir başka ifadeyle Gül "İnisiyatif bizde, yani devlette, yani orduda, yani MGK'de" demek istiyor.<br /> <br /> MGK'nin, dolayısıyla Gül'ün bildirisinde, "toplantıda, toplumda infial yaratabilecek(...), toplumsal barışa ve kardeşlik duygusuna zarar verecek yaklaşımlardan kaçınılmasının (...) büyük önem taşıdığına işaret edilmiş" ve 'tek bayrak, tek millet, tek vatan, tek devlet' anlayışının esas alınması kararına ulaşılmıştır" denilmiştir.<br /> <br /> El insaf yani!<br /> <br /> Kim toplumda 'İnfial' yaratmaya çalışıyor, kim 'toplumsal barışa' ve 'kardeşlik duygusuna zarar' veriyor?<br /> <br /> Söyler misiniz, bir halkın dilini inkâr etmek mi 'toplumsal infial' yaratıyor, yoksa bu hakkı kullanma talebinde bulunmak mı? Bir halkın kendini ifade etmesini yasaklamak mı kardeşliğe ve toplumsal barışa zarar verir, yoksa bu hakkı ısrarla savunmak mı?<br /> <br /> Kürtlerin kendi diliyle eğitim görmesini, kendi kültürü ile kendisini ifade etmesini, kendi sistemini kendisinin tarafından kurulmasını mı 'toplumsal 'infial'e yol açar, yoksa Kürtlerin en temle ve en doğal haklarını engellenmesi mi?<br /> <br /> Abdullah Gül ve MGK üyelerine göre bir halkın kendini ifade etmesi, yasaklanan diliyle konuşması ve bu dili yaşamın bir parçası haline getirmesi, demokrasinin eksiksiz bir biçimde topluma egemen hale getirmesi, 'toplumsal barışın bozulmasına ve toplumsal infiale neden olmaktadır.<br /> <br /> Böyle de olmaz ki, Sayın Abdullah Gül, Sayın MGK üyeleri?<br /> <br /> Artık her şey sizin dediğiniz gibi olmaz, her şey sizin emrettiğiniz gibi yürümez! Siz bir şeye yok dediğinizde hemen o şey yok olmaz, siz bir olguya farklı ad taktığınızda o olgu hemen o adlan adlandırılmaz artık.<br /> <br /> Hangi zamanda yaşıyoruz?<br /> <br /> Siz Kürtleri ne sanıyorsunuz?<br /> <br /> Siz Kürt hareketini öyle sıradan bir lokma olduğunu mu sanıyorsunuz?<br /> <br /> Hayır, yanılıyorsunuz, yanlış yoldasınız, doğrultunuz yok, perspektifiniz son derece yanlış...<br /> <br /> Yeniye, doğruya, gerçeklere ve yaşamın hakikatine kapalısınız...<br /> <br /> Hala inkârcı, hala imhacı ve hala dünyayı kendi dar pencerenizden izliyorsunuz...<br /> <br /> Bu nedenle aşınmaya, yenilmeye ve kaybetmeye mahkûmsunuz...

Kaybetmeye mahkûmsunuz...

Bugünkü köşemde 2010 yılında yaşadıklarımızı, yeni yılda ise yaşayacağımız olasılıkları yazmayı düşünüyordum. Kendimi bu temelde hazırlamış ...

Devamı »

Siz hala cennetten kovulanlarsınız...

<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN0fz6mfierHRvE6dwFTRt6mQJdajwjUotI7ry-mqNCqpVIlRFa9ovwO5msAK7gjcb-1PdLM640Zjo7VpBUMiKOFoZo80rahNlQ3QnqcAz8-r4qq3b3pYFrkqQwCNtH5UyyFnwZEhk-7o/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN0fz6mfierHRvE6dwFTRt6mQJdajwjUotI7ry-mqNCqpVIlRFa9ovwO5msAK7gjcb-1PdLM640Zjo7VpBUMiKOFoZo80rahNlQ3QnqcAz8-r4qq3b3pYFrkqQwCNtH5UyyFnwZEhk-7o/s1600/images.jpg" /></a><br /> <br /> <b>Siz hala cennetten kovulanlarsınız...</b><br /> <br /> Değişen bir şey yok sizin için...<br /> <br /> Hala siyah ve beyazdır sizin için dünya...<br /> <br /> Hala kulaç atıyorsunuz karanlık dehlizlerde...<br /> <br /> Hala dolaşıyor üzerinizden karabulutlar...<br /> <br /> Hala acı, yıkım ve gözyaşı dökerek dolduruyorsunuz zamanın sonsuz demini...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> Hala savaşlarda vurulan, kırılan, dökülen sizlersiniz...<br /> <br /> Hala dağlarda yankılanan, karanlık kuyularda boğulan, gökyüzüne kadar yükselen ses, sizin sesiniz... Hala hayatın, özgürlüğün ve insanca yaşamanın en yoksunusunuz...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> Hala Afrika'da çocuklarla birlikte açlıkta ölen, Asya'da 'namus' belasından kurtulamayan, Ortadoğu'da karalara büründürülen, Kabillerin töre adaletine kurban edilen, Avrupa'da 'ipsiz' takımının gece eğlencesinde meze, reklam panolarında cinsel meta aracı olarak pazarlanan sizlersiniz...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> Sokaklar hala tuzak, şehirler puşt zulası, kasabalar haince kurulmuş birer hain pusudur sizler için...<br /> <br /> Hala tetiktesiniz avcılar tarafından kuşatılmış ceylanlar gibi...<br /> <br /> Her an tuzağa basmaktan çekinen kuşlar gibi ürkeksiniz hala ...<br /> <br /> Gözleriniz korkudan döndükçe dönüyor hala cümle zalim takımından...<br /> <br /> Takiptesiniz hala her saat, her dakika sizi izliyor sayısızca hain göz; kapı kapı, sokak sokak, ev ev peşinizdedir sizin kendilerine 'ait' olduğunu iddia eden ayaklar...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> 'Benimsin, seni kimseye yar etmem kendimden başka, ben güzele güzel demem, güzel benim olmayınca' diyen egoist düşünce, hala kara saplı bir hançer gibi saplanıyor yüreğinize...<br /> <br /> Sana 'iltifat edenler'in sözleri, her gün sayısızca kez yüreğinize saplanıyor hala iki başlı bir hançer gibi, karabasanla boğuşa boğuşa uyanıyorsunuz hala her gecenin en karanlık zamanında...<br /> <br /> Bir mengenede ezilir gibi ezildikçe eziliyor hala ruhunuz, yüreğiniz kan ağlıyor, döküyorsunuz çaresizlikten hala gözyaşlarını...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> 'Kaburgadan yaratılmış' hikayesi hala devam eden bir hikayedir sizin için...<br /> <br /> 'Alınyazınızı değiştiren cennetteki elma' öyküsü hala okunmaya devam ediyor bir biçimde...<br /> <br /> Yaşamın kaynağısınız, ama hala yaşamı yaşamıyorsunuz. Yaşam sizin için paslı bir zincir, ayağınıza geçirilmiş bir pranga, ölmeden içine girdiğiniz bir mezardır hala... Bir işkence, bir ızdırap, bir kerbeladır yaşam. Hayır, hayır tüm zamanlarda yaşanan acıların en yoğunlaşmış halidir hala...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> Onlara göre cicili bicili emtialarla kandırılmaya çalışılan malsınız; başkalarının beğenisine sunulan, yüzünüz ve gözleriniz, saç ve kirpikleriniz, kaş ve neredeyse her tarafınız renklere boyatılarak pazarda raflara konulan süs eşyasısınız; altın sarısı kolyelerle, değişik bilezik ve kovboy yüzükleriyle, küpe ve halhallarla, bin bir çeşit toka ve hızmalarla satın alınan 'yosmalarsınız...'<br /> <br /> Yürüyorsunuz hala çatlak ayaklarla, susuyorsunuz çatlamış dudaklarla, can veriyor, ruh katıyor, erdem sunuyorsunuz, ama canınız alınıyor hala her yerde...<br /> <br /> Hala 'namus bekçileriniz' tarafından diri diri yakılıyor, bedenleriniz paramparça ediliyor, kalbiniz delik deşik ediliyor; hala saçlarınızdan tutulup yerlerden sürükleniyor, kutsal bedenleriniz coplanıyor, ruhlarınız kirletiliyor; hala 'namuslular' tarafından 'namusunuz' kirletiliyor, tecavüze uğruyor, zorla, şiddet ve zalimce işkencelerden geçiriliyorsunuz...<br /> <br /> Siz hala cennetten kovulanlarsınız...<br /> <br /> Kısacası, siz 'hem sevilen hem dövülen', hem tecavüz edilen, hem tecavüzcülerinizle evlendirilen, hem evliliği 'kutsal' sayan hem de evlendiğiniz 'koca' tarafından pazarlanan bir sistemin tam orta yerinde yaşıyorsunuz hala...<br /> <br /> Çünkü siz KADINSINIZ<br /> <br /> Yarından bir gün sonra 8 Mart, yani dünya emekçi kadınlar günü. Yılda bir gün değil, yılın her günü sizin olmalı. Ama bu, sizin, evet sizin elinizde. Gününüz kutlu olsun<br /> <div> <br /></div> </div>

Siz hala cennetten kovulanlarsınız...

Siz hala cennetten kovulanlarsınız... Değişen bir şey yok sizin için... Hala siyah ve beyazdır sizin için dünya... Hala kulaç atıyo...

Devamı »